ระแสจิตเข้าไปตรวจสอบ...
วูบ!
พลังจิตของเขาถูกดูดหายเข้าไปในหินทันทีราวกับโยนหินลงบ่อโคลน!
“เจ้าสิ่งนี้… มันหิวโหย” หลงเฉินคิดในใจด้วยความตื่นตระหนกปนตื่นเต้น “มันไม่ใช่หินธรรมดา… ผิวสัมผัสแบบนี้ ลวดลายที่เลือนรางนี่… มันคือ ‘ไข่สัตว์อสูรบรรพกาล’ ที่อยู่ในสภาพจำศีลขั้นลึก!”
ไข่ใบนี้ตายด้านไปนานจนแทบไม่เหลือสัญญาณชีพ คนทั่วไปจึงมองเห็นเป็นแค่ก้อนหิน แต่สำหรับหลงเฉินที่มีสายเลือดมังกรอสูร เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรแผ่วเบาที่เต้นตุบๆ อยู่ภายใน มันต้องการพลังงานมหาศาลเพื่อตื่นขึ้น
“ต้องเอามันมาให้ได้…”
หลงเฉินสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เขาแกล้งทำเป็นสนใจ “มีดสั้นสนิมเขรอะ” ที่วางอยู่กลางแผง
“ดาบเล่มนี้ขายยังไง?” หลงเฉินหยิบมีดสั้นขึ้นมาพิจารณา
ชายแก่สะดุ้งตื่น รีบขยี้ตา “โอ้! นายท่านตาแหลมคมยิ่ง นี่คือมีดสั้นที่ขุดพบในสุสานแม่ทัพยุคก่อน แม้จะมีสนิมบ้างแต่เนื้อเหล็กยัง…”
“ข้าถามราคา” หลงเฉินตัดบท
“เอ่อ… 50 เหรียญเงินขอรับ” ชายแก่บอกราคาผ่านๆ หวังฟลุ๊ค
“แพงไป สนิมกินจนถึงแกนแล้ว ข้าแค่จะเอาไปให้คนงานตัดหญ้าที่บ้าน 10 เหรียญเงิน” หลงเฉินต่อราคาอย่างโหดร้าย
“10 เหรียญ! โธ่นายท่าน... ข้าไปขุดมา
