เสี่ยงตายแทบแย่ ขอสัก 30 เหรียญเถอะ”
หลงเฉินทำท่าลังเล วางมีดลงแล้วทำท่าจะเดินหนี “งั้นไม่เอา”
“เดี๋ยวๆๆ! 20 เหรียญ! 20 เหรียญขาดตัว!” ชายแก่รีบร้องห้าม
หลงเฉินหยุดเดิน หันกลับมามองด้วยสายตาเบื่อหน่าย “ก็ได้ 20 เหรียญ… แต่ข้ารู้สึกว่าข้าขาดทุนย่อยยับ เอาอย่างนี้… เจ้าแถมไอ้หินก้อนนั้นมาให้ข้าด้วย ข้าจะเอาไปทับกระดาษที่บ้าน พอดีที่ทับกระดาษอันเก่าข้าเพิ่งทำแตก”
เขาชี้ไปที่หินสีดำก้อนนั้นอย่างไม่ใส่ใจ
ชายแก่หันไปมองก้อนหินที่เขาเก็บมาจากลำธารเพราะเห็นว่ามันหนักดี เอามาวางทับผ้ากันลมปลิว เขารีบพยักหน้าทันที “ได้สิขอรับ! แค่ก้อนหินโง่ๆ ก้อนเดียว นายท่านเอาไปได้เลย!”
ในใจชายแก่คิดว่า ‘เจ้าโง่เอ้ย มีดสนิมเขรอะนั่นข้าเก็บได้จากกองขยะหลังโรงตีเหล็ก ต้นทุนศูนย์เหรียญ ขายได้ตั้ง 20 เหรียญเงิน วันนี้โชคดีจริงๆ’
หารู้ไม่ว่า คนที่กำลังหัวเราะเยาะในใจตัวจริงคือหลงเฉิน
หลงเฉินโยนเหรียญเงินให้ แล้วคว้ามีดสั้นพร้อมกับ “หินสีดำ” ใส่ลงในอกเสื้อ ทันทีที่หินสัมผัสกับผิวกายบริเวณหน้าอก มันก็สั่นระริกเบาๆ ราวกับดีใจที่ได้เจอแหล่งความร้อน หลงเฉินรู้สึกได้ว่าพลังปราณในร่างของเขาค่อยๆ ไหลซึมเข้าไปในหิน
