ทีละน้อย
“กินเก่งจริงๆ นะเจ้าตัวเล็ก…” หลงเฉินยิ้มมุมปาก “รอให้ข้าหาทรัพยากรมาได้มากกว่านี้ ข้าจะป้อนเจ้าให้อิ่มแปล้เลยทีเดียว”
การได้ไข่สัตว์อสูรระดับบรรพกาลมาในราคา “ของแถม” นับเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในรอบร้อยปีของเขา หากมันฟักตัวออกมาเมื่อไหร่ มันจะเป็นกำลังรบที่น่าสะพรึงกลัวแน่นอน
ขณะที่หลงเฉินกำลังเดินออกจากตรอกของเก่าด้วยความอารมณ์ดี จู่ๆ สัญชาตญาณนักล่าของเขาก็เตือนภัย
เงาร่างหลายสายเดินเข้ามาขวางทางออกของตรอก กลิ่นอายของพวกมันไม่ใช่พ่อค้าหรือชาวบ้าน แต่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ และกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ลอยนำมาก่อนตัว… เป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยอย่างน่ารังเกียจ
“นั่นมัน… สวะหลงเฉินไม่ใช่หรือ?”
เสียงหวานใสแต่แฝงความหยิ่งยโสและดูถูกดังขึ้น
หลงเฉินเงยหน้าขึ้นมองผ่านหมวกคลุม เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดผ้าไหมราคาแพง ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ข้างกายมีชายหนุ่มรูปงามและองครักษ์ติดตามอีกนับสิบ
“จ้าวหยิง” บุตรสาวคนเล็กของตระกูลจ้าว คู่ปรับตลอดกาลของเขา และเป็นคนที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะเขาที่ตลาดเมื่อวันก่อน
“ช่างบังเอิญจริงๆ…” หลงเฉินพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งลูบหินสีดำในอกเสื้อเบาๆ “ข้าเพิ่งไ
