ด้ไข่สัตว์เลี้ยงมา ยังไม่ได้ทดสอบความแข็งแกร่ง… เหยื่อก็เดินมาให้เชือดถึงที่”
บรรยากาศในตรอกแคบๆ เริ่มตึงเครียดขึ้น ผู้คนรอบข้างเริ่มถอยห่างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตระกูลจ้าว
“หลงเฉิน! เห็นหน้าข้าแล้วยังไม่รีบไสหัวมาคุกเข่าอีก?” จ้าวหยิงตะคอก “วันนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี และหน้าตาโง่ๆ ของเจ้าก็ทำให้ข้าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม!”
หลงเฉินค่อยๆ ปลดหมวกคลุมศีรษะลง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายและรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก
“คุณหนูจ้าว… ปากของเจ้าช่างเหม็นเน่ายิ่งกว่าสมุนไพรเน่าที่ข้าเพิ่งซื้อมาเสียอีก”
(จบบทที่ 5)
