ะหนกไม่มีอยู่ในสารบบความคิดของเขาอีกต่อไป มีเพียงความตื่นเต้นของนักล่าที่เหยื่อเดินมาเข้าปากถึงที่
“ข้าเพิ่งฝึกวิชาสำเร็จ กำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี…”
หลงเฉินเดินตรงไปที่ประตู แสยะยิ้มเย็นเยียบ
“พวกเจ้าช่างรีบร้อนมาส่งตายกันเสียจริง”
(จบบทที่ 3)