งปราณที่ไหลเวียนอยู่ไม่ใช่ปราณธรรมดา แต่เป็น “ปราณมังกรอสูร” ที่มีความคุณสมบัติในการกัดกร่อนและทำลายล้าง
เขาลุกขึ้นยืน รู้สึกตัวเบาหวิวราวกับขนนก แต่เท้าที่เหยียบลงบนพื้นไม้กลับทิ้งรอยเท้าจางๆ เอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ
“พิษในร่างหายไปหมดแล้ว เส้นลมปราณเปิดออกสมบูรณ์…” หลงเฉินก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง แววตาฉายประกายอำมหิต “ขอบใจเจ้าพิษเจ็ดหนอนนั่นจริงๆ ที่ช่วยเป็นเชื้อเพลิงให้ข้าก้าวเข้าสู่ประตูแห่งมรรคาอสูรได้เร็วขึ้น”
“ตอนนี้… ถึงเวลาชำระความแค้นแล้ว”
หลงเฉินเดินไปที่อ่างล้างหน้า วักน้ำขึ้นมาล้างคราบสกปรกออกจากใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ดูหล่อเหลาขึ้นกว่าเดิม ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือดวงตา… ดวงตาที่ลึกล้ำและอันตราย
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นที่หน้าเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวาย
“ไอ้สวะหลงเฉิน! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! กล้าดียังไงมาทำร้ายคนของข้า!”
เสียงแหลมสูงของสตรีวัยกลางคนดังแทรกเข้ามา เป็นเสียงที่หลงเฉินจำได้แม่นยำ… “ฮูหยินรอง” เมียน้อยของพ่อที่พยายามจะยึดอำนาจในตระกูล
หลงเฉินเช็ดหน้าอย่างใจเย็น เขาหยิบเสื้อคลุมตัวใหม่มาสวมทับร่าง ความตื่นตร
