ตอนที่ 2: บทลงโทษของคนรับใช้
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ผุๆ เข้ามากระทบเปลือกตา หลงเฉินลืมตาตื่นขึ้นจากภวังค์แห่งการปรับลมหายใจ แม้ตลอดทั้งคืนเขาจะไม่ได้นอนหลับพักผ่อน แต่ด้วยเทคนิคการเดินลมปราณระดับจักรพรรดิที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำ ทำให้ความเจ็บปวดตามร่างกายทุเลาลงไปได้บ้างราวสามส่วน
ทว่า… ความหิวโหยกลับเป็นสิ่งที่เทคนิคเดินลมปราณไม่อาจแก้ไขได้
“ท้องร้องเหมือนกลองศึก…” หลงเฉินแค่นเสียงในลำคอ พลางก้มมองสภาพตัวเอง เสื้อผ้าเนื้อหยาบที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และห้องนอนที่แทบจะไม่มีของมีค่าใดๆ หลงเหลืออยู่
ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม วันนี้เป็นวันที่ทางตระกูลหลงจะจ่ายเบี้ยเลี้ยงรายเดือนให้กับทายาทในตระกูล แม้หลงเฉินจะได้ชื่อว่าเป็น “ขยะ” ที่บำเพ็ญเพียรไม่ได้ แต่ในฐานะบุตรชายเพียงคนเดียวของผู้นำตระกูลหลงจ้าน เขาย่อมได้รับเบี้ยเลี้ยงจำนวนไม่น้อย
แต่ความจริงกลับโหดร้าย เงินเบี้ยเลี้ยงเหล่านั้นมักจะ “หายไประหว่างทาง” หรือถูกหักด้วยข้ออ้างสารพัดจากพ่อบ้านที่ดูแลคลัง
“ปัง!”
เสียงถีบประตูห้องดังสนั่นจนฝุ่นร่วงกราวจากขื่อเพดาน บานประตูไม้เก่าๆ แทบจะหลุดออกจากบานพับ ร่างท้วมของชายวัยกลางคน
