ในชุดพ่อบ้านสีกรมท่าเดินอาดๆ เข้ามาในห้อง ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและรังเกียจ ราวกับว่าการเหยียบย่างเข้ามาในห้องนี้จะทำให้รองเท้าของมันแปดเปื้อน
“นายน้อยหลง! ตื่นสายตะวันโด่งป่านนี้ ยังคิดว่าเป็นนายน้อยผู้ยิ่งใหญ่อยู่อีกรึ?”
ชายผู้นี้คือ “หม่าลิ่ว” หัวหน้าคนรับใช้เรือนตะวันตก ผู้ที่คอยกลั่นแกล้งและยักยอกเงินของหลงเฉินมาตลอดหลายปี มันมองหลงเฉินที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาเหยียดหยาม พลางโยนถุงผ้าใบเล็กๆ ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงเหรียญกระทบกันดังแกรกเบาๆ ฟังดูแล้วข้างในคงมีไม่ถึงสิบเหรียญทองแดง
“นี่คือเบี้ยเลี้ยงของเดือนนี้” หม่าลิ่วพูดพลางแคะขี้ฟัน “ท่านประมุขสั่งให้ประหยัดงบประมาณ ส่วนที่เหลือข้าเอาไปช่วย ‘จัดการ’ ค่ารักษาพยาบาลให้เจ้าหมดแล้ว ขอบใจข้าซะสิ”
หลงเฉินมองถุงเงินบนโต๊ะด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมามองหน้าหม่าลิ่ว แววตาของเขาว่างเปล่าไร้อารมณ์จนน่าขนลุก
“ค่ารักษา?” หลงเฉินเอ่ยถามเสียงเรียบ “ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเจ้าเคยตามหมอคนไหนมารักษาข้า”
หม่าลิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง มันไม่คุ้นเคยกับน้ำเสียงเช่นนี้ ปกติแล้วนายน้อยขยะผู้นี้จะต้องก้มหน้าตัวสั่น หรือไม่ก็ร้องไห้อ้อน
