วอนขอเงินเพิ่ม แต่วันนี้… แววตาคู่นั้นกลับดูสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึก
“อย่ามาปากดีนะโว้ย!” หม่าลิ่วตวาดกลบเกลื่อนความรู้สึกประหลาดในใจ มันเดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดเตียง “ข้าอุตส่าห์แบ่งเศษเงินให้เจ้ากินข้าว ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว หรือเจ้าอยากจะโดนซ้อมเหมือนเมื่อวานอีก? ได้ข่าวว่าไอ้หวังอี้มันซ้อมเจ้าจนปางตาย ข้าช่วยซ้ำให้อีกสักแผลดีไหม?”
หม่าลิ่วเงื้อมือขึ้น หมายจะตบหน้าสั่งสอนนายน้อยตกอับผู้นี้ให้รู้สำนึก มันมั่นใจเต็มร้อยว่าขยะที่ไม่มีแม้แต่พลังลมปราณขั้นหนึ่งอย่างหลงเฉิน ไม่มีทางหลบฝ่ามือของมันพ้น
“เพี้ยะ!”
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น แต่ไม่ใช่เสียงฝ่ามือกระทบหน้า…
มันเป็นเสียงมือของหลงเฉินที่พุ่งออกไปคว้าข้อมืออวบอ้วนของหม่าลิ่วเอาไว้กลางอากาศ รวดเร็วและแม่นยำดั่งงูฉก!
“จะ… เจ้า!” หม่าลิ่วเบิกตากว้าง พยายามกระชากมือกลับแต่กลับพบว่ามือของหลงเฉินที่ดูผอมแห้งนั้น บีบรัดข้อมือของมันแน่นราวกับคีมเหล็ก “ปล่อยข้านะเว้ย ไอ้นายน้อยสวะ!”
“สวะงั้นรึ?”
มุมปากของหลงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูอำมหิตจนหม่าลิ่วรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
“ข้าจำได้ว่า… มือข้างนี้สินะ ที่เจ้าชอบใช้ตบหน้าข้าในอดีต”
