“กร๊อบ!”
สิ้นเสียงเย็นเยียบ เสียงกระดูกแตกหักก็ดังขึ้นชัดเจน หลงเฉินไม่ได้ใช้แรงกายมหาศาล แต่เขาใช้นิ้วกดลงไปที่จุดอ่อนข้อต่อบริเวณข้อมือแล้วบิดในองศาที่ผิดธรรมชาติ ข้อมือของหม่าลิ่วหักพับไปด้านหลังทันที
“อ๊ากกกกกก!”
หม่าลิ่วกรีดร้องโหยหวน ร่างกายทรุดลงตามแรงบิดเพื่อลดความเจ็บปวด แต่นรกของมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น หลงเฉินไม่ปล่อยให้มันได้ตั้งตัว เขาตวัดขาเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของหม่าลิ่วอย่างแรง
“ปึก!”
เสียงเอ็นฉีกขาดดังลั่น ร่างท้วมของหม่าลิ่วร่วงลงกระแทกพื้นในท่าคุกเข่าต่อหน้าหลงเฉิน
“จะ… เจ้ากล้า… ข้าเป็นคนของฮูหยินรอง… อ๊ากก!”
คำขู่ของหม่าลิ่วยังไม่ทันจบประโยค หลงเฉินก็คว้าตะเกียบไม้ไผ่เก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ในมือของจอมยุทธ์ทั่วไป ตะเกียบอาจเป็นแค่อาวุธธรรมดา แต่ในมือของอดีตจักรพรรดิโอสถผู้เชี่ยวชาญโครงสร้างร่างกายมนุษย์ทุกตารางนิ้ว… มันคือเครื่องมือทรมานชั้นเลิศ
“ฉึก!”
หลงเฉินแทงตะเกียบลงไปที่ลำคอของหม่าลิ่วอย่างไม่ลังเล!
แต่เขาไม่ได้แทงให้ตาย… ปลายตะเกียบเฉียดหลอดลมและเส้นเลือดใหญ่ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แต่มันเจาะทะลุผ่านกล้ามเนื้อและเส้นประสาทที่ควบคุมการเปล่งเสียง ป
