ักคาอยู่อย่างนั้นราวกับตรึงวิญญาณ
เสียงกรีดร้องของหม่าลิ่วขาดหายไปทันที เหลือเพียงเสียง “อึก... อึก...” ในลำคอ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามรอยตะเกียบ ตาของมันเบิกโพลงแทบถลนออกมานอกเบ้าด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัวสุดขีด มันพยายามจะเอามือมากุมคอ แต่ข้อมือที่หักสะบั้นทำให้มันทำอะไรไม่ได้ นอกจากดิ้นพราดๆ อยู่แทบเท้าหลงเฉินเหมือนหมูที่กำลังจะถูกเชือด
หลงเฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ มองดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาเฉยชา ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง
“ข้าไม่ฆ่าเจ้า… ไม่ใช่เพราะข้าเมตตา แต่เพราะความตายมันสบายเกินไปสำหรับสุนัขรับใช้ที่เนรคุณนายอย่างเจ้า”
หลงเฉินก้มลงไปล้วงถุงเงินใบใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อของหม่าลิ่วออกมา ภายในบรรจุเหรียญเงินและเหรียญทองจำนวนมาก ซึ่งเป็นเงินที่มันยักยอกมาจากเขานั่นเอง
“กลับไปบอกเจ้านายของเจ้า… ไม่สิ เจ้าคงพูดไม่ได้แล้ว” หลงเฉินแสยะยิ้มมองดูตะเกียบที่ปักคาคอ “เอาเป็นว่า ให้สภาพของเจ้าเป็นคำเตือนก็แล้วกัน ใครก็ตามที่กล้าขโมยของของข้า หรือคิดลองดีกับข้า จุดจบของมันจะไม่ใช่แค่ความตาย แต่มันจะทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น”
“ไสหัวไป!”
หลงเฉินเตะเข้าที่สีข้างของหม่าลิ่วเต็มแรง ร่างท้วมกล
