ิ้งหลุนๆ ออกไปนอกประตูห้องราวกับลูกบอล หม่าลิ่วตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล มือข้างดีกุมตะเกียบที่คอไว้ น้ำตาและน้ำมูกไหลพราก มันมองหลงเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสยดสยอง ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งรอยเลือดหยดเป็นทางยาว
เมื่อความเงียบกลับคืนมาสู่ห้องอีกครั้ง หลงเฉินโยนถุงเงินในมือเล่น น้ำหนักของมันทำให้เขารู้สึกพอใจขึ้นมาเล็กน้อย
“เงินพวกนี้คงพอให้ข้าซื้อสมุนไพรมาทำยาชำระไขกระดูกได้…”
เขามองออกไปนอกประตู แววตาเปลี่ยนจากความอำมหิตเป็นความมุ่งมั่น
“การเชือดไก่ให้ลิงดูจบลงแล้ว ต่อไป… คือการเตรียมตัวล่าเสือ”
หลงเฉินรู้ดีว่าการลงมือกับหม่าลิ่วในวันนี้ เท่ากับการประกาศสงครามกับ “ฮูหยินรอง” และขั้วอำนาจฝ่ายตรงข้ามในตระกูลอย่างเปิดเผย พวกมันจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่ แต่ก็นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ
ยิ่งศัตรูเข้ามามากเท่าไหร่… วัตถุดิบในการฝึกวิชา “มังกรอสูรกลืนโลหิต” ก็จะยิ่งมากตามไปด้วย
“เข้ามาเลย…” หลงเฉินกำหมัดแน่น พลังจิตสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างผอมแห้ง “ข้ากำลังหิวอยู่พอดี”
(จบบทที่ 2)
