เหวยเสิ้งกับหลินเชียนเผชิญหน้ากันบนท้องฟ้า
แทบจะในทันทีที่หลินเชียนส่งคำท้าทายมาถึง เหวยเสิ้งก็เหินลิ่วออกจากค่าย สำหรับเหวยเสิ้งแล้ว ภารกิจหลักของมันคือรับประกันความปลอดภัยของกงซุนชา เปี๋ยหาน หยางหย่วนฮ่าวและเหล่าแม่ทัพนายกองทั้งหลาย ซึ่งภัยคุกคามที่แท้จริงสำหรับกงซุนชากับพวกมีเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือหลินเชียน
สองเทพยุทธ์เผชิญหน้ากันในอาณาจักรว่างเปล่าแห่งหนึ่ง
“ช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับศึกตัดสินระหว่างเรา” เหวยเสิ้งกล่าวอย่างเคร่งขรึมหลินเชียนแย้มยิ้ม “การต่อสู้ระหว่างเราท่าน ไม่จำเป็นต้องทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไป สถานที่ไร้ผู้คนเช่นนี้นับว่าเป็นสมรภูมิที่ดีจริง ๆ”
“เจ้าไฉนเลยจะเคยสนใจว่าทำร้ายผู้บริสุทธิ์หรือไม่?” เหวยเสิ้งแค่นหัวร่ออย่างเย็นชา
“ตราบใดที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อคุนหลุน ข้าก็ไม่ได้มีความสนใจที่จะฆ่าคน” หลินเชียนกล่าวอย่างเปิดเผย
เหวยเสิ้งตากระจ่างวูบ “เป็นไปตามคาด เจ้ามีฝีมือรุดหน้าจริง ๆ”
“ยังคงล่าช้ากว่าเจ้าก้าวหนึ่ง” หลินเชียนสั่นศีรษะ สีหน้าไม่เหลือเค้าทระนงถือดีอีก “ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุนหลุน สมควรเป็นวิธีการที่เราใช้จัดการกับสำนักกระบี่สุญตา”
เหวยเสิ้งกล่าว “ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุนหลุน คือในสายตาพวกเจ้ามีแต่พวกเจ้าเอง คงมิใช่ว่ามีแต่พวกเราที่ต่อต้านคุนหลุนกระมัง?”
หลินเชียนนิ่งงันไป
จากนั้นมันหัวร่ออย่างปลอดโปร่ง งอนิ้วดีดใส่กระบี่เทพไท่กู่ค
