ท้องถนนเต็มไปด้วยกระแสผู้คนหลั่งไหล แต่ละคนท่าทางรีรอลังเลบางครั้งยังหันกลับไปมองด้านหลัง คล้ายห่วงพะวงต่อสิ่งใด
“ท่านทั้งหลาย โปรดเร่งฝีเท้าด้วย!” ซิวเจ่อผู้หนึ่งลอยตัวอยู่กลางอากาศ สุ้มเสียงที่ผ่านยันต์ขยายเสียงดังก้องไปทั่วทุกมุมถนน “โปรดจดจำหมายเลขเรือของท่านให้มั่น โปรดระวังทรัพย์สินของท่าน บิดามารดาโปรดดูแลบุตรของท่านให้ดี”
“ทุกท่านไม่ต้องวิตก เราจะชดเชยความสูญเสียทั้งหมดให้แก่ท่าน!”
เห็นซิวเจ่อจำนวนมากเหินร่างอยู่กลางอากาศ ภายใต้การควบคุมดูแลของพวกมัน ขบวนอพยพเคลื่อนที่ไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแทบไม่มีการขาดช่วง
“ท่านแม่ เราจะกลับมาอีกใช่หรือไม่?” เด็กน้อยผู้หนึ่งช้อนตามองดูผู้เป็นมารดา สายตาทอแวววิงวอน
มารดาผู้นั้นตบศีรษะเด็กน้อยเป็นเชิงปลอบประโลม กล่าวอย่างอ่อนโยน “เราจะกลับมาแน่นอน”
“เป็นความจริง?” เด็กชายตัวน้อยสีหน้าเปี่ยมด้วยความหวัง “ดีจริง!อวิ๋นอวิ๋นบอกว่านางก็จะกลับมาเช่นกัน ทีนี้พวกเราจะได้เล่นด้วยกันอีกท่านแม่ เมื่อใดเราจะได้กลับมา?”
“เราจะกลับมาเมื่อฝ่ายเราชนะสงคราม” ผู้เป็นมารดากล่าวอย่างอดทน
“เช่นนั้นเราต้องชนะโดยเร็ว!” เด็กชายตัวน้อยโพล่งเสียงดัง หันกลับไปมองบ้านที่เพิ่งจากมาอย่างอาลัยอาวรณ์
การอพยพในลักษณะนี้เกิดขึ้นทั่วทุกแห่ง ในทุกอาณาจักรของม่ออวิ๋นไห่
แผนการของพวกกงซุนชาได้รับการปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ม่ออวิ๋นไห่ทั้งหมดเริ่มเคลื่อนไหวอย่างพรักพร้อม ราวกั
