ม่ทัพ ภาระของเจ้าจะหนักหนาสาหัสไม่น้อย”
“ต้าเหรินคิดไปที่ใด?” มู่ซีมองดูผู้อาวุโสผู้มีพระคุณซึ่งคอยส่งเสริมนางเสมอมา อดไม่ได้ให้เกิดความเศร้าหดหู่จับใจ
“ข้าตั้งใจจะเปิดบ้านแม่ทัพบัญชาการศึกสักแห่ง” ปิงหลันทอดถอนใจ “แม่ทัพบัญชาการศึกที่เด่นล้าของเผ่าอสูรเรามีจำนวนน้อยเกินไป ไม่ว่าต่อไปชะตากรรมของเผ่าอสูรจะเป็นเช่นไร ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา หากมี
เหล่าอัจฉริยะรุ่นหลังก็สมควรค้ายันเอาไว้ได้ คนเหล่านั้นจึงจะเป็นอนาคตที่แท้จริงของเผ่าอสูร!”
มู่ซีกล่าวโดยไม่รอช้า “ข้าจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด!”
มู่ซีทราบว่าปิงหลันไม่มีตระกูลหนุนหลัง ทุนรอนมีจำกัดยิ่ง
ปิงหลันกลับยิ้มละไม “ไม่จำเป็น เรื่องนี้หมิงอ๋องจะไม่ตระหนี่ถี่เหนียว ราชาทรงคิดว่าสถานที่นี้เป็นของพระองค์ และเห็นว่าผู้คนที่นี่เป็นคนของพระองค์เอง”
เป็นไปตามการคาดการณ์ของปิงหลัน จั่วม่อไม่ตระหนี่ถี่เหนียวแม้แต่น้อยจริง ๆ มันยินดีมอบทุนรอนก้อนโตให้แก่ปิงหลัน ทั้งยังสนันสนุนความตั้งใจของนางอย่างเต็มที่
ด้านปิงหลันเอง นับเป็นยอดแม่ทัพในหมู่ยอดแม่ทัพแห่งเผ่าอสูรอย่างแท้จริง ด้านประสบการณ์สู้รบไม่มีผู้ใดเทียบเทียมกับนางได้ นางเมื่อปลดเกษียณเพื่อเป็นเสี้ยวฉ่าง (อาจารย์ใหญ่) ของบ้านแม่ทัพบัญชาการศึก บ้านแม่ทัพบัญชาการศึกยังไม่ทันจะสร้างขึ้น ก็สร้างแรงกระเพื่อมใหญ่โตไปทั่วแดนอสูรแล้ว
ปิงหลันบ้านแม่ทัพบัญชาการศึกเปล่งประกายรัศมีอันโชติช่วงไปตลอดพันปี
