ล่าแม่ทัพนายกองไม่มีกำลังขวัญพอที่จะบุกเข่นฆ่าเข้าไปยังแกนกลางของทัพคุนหลุน ต่อให้คนเหล่านี้ไม่เคยผ่านการฝึกอบรมมาก่อน พวกมันยังคงไม่กล้า หากพวกมันก้าวล้าเข้าไป ภายใต้ทะเลมนุษย์สุดไพศาลผืนนี้ เป็นไปได้ว่าไม่มีโอกาสกลับออกมาอีกแล้ว
ยามนี้กองทัพฝ่ายตรงข้าม ระดมพลได้ไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบหมื่นคน!
“เราสมควรทำอย่างไร?”ยิ่งนานวัน สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงทุกขณะ ผู้คนไม่สงสัยเลยว่าเมื่ออีกฝ่ายเปิดฉากโจมตีอย่างเต็มรูปแบบ พวกมันได้แต่หลบหนีเอาชีวิตรอด
“เราจะล่าถอย!” กงซุนชาสองตาแดงฉานด้วยสายเลือด รอยยิ้มเขินอายบนใบหน้าหายไปแต่แรก สิ่งที่เข้าแทนที่คือประกายแหลมคมเย็นเยียบ เปี๋ยหานและหย่างหยวนฮ่าวก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันเท่าใด นับตั้งแต่กองทัพคุนหลุนปรากฏตัวที่แนวชายแดน พวกมันก็ไม่อาจข่มตาหลับลงอีกเลย
ล่าถอย?
เหล่าแม่ทัพนายกองงงงันวูบ
สามยอดแม่ทัพหลังจากเค้นสมองขบคิดใคร่ครวญจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนอยู่หลายวันหลายคืน สุดท้ายกลับตัดสินใจล่าถอยเช่นนั้นหรือ?
หย่างหยวนฮ่าวแยกแยะว่า “เราไม่มีทางหยุดพวกมันได้ หากพวกมันทะลวงฝ่าแนวป้องกันไปทั้งอย่างนี้ ขวัญกำลังใจของพวกมันจะเพิ่มสูงขึ้น
ในขณะที่ฝ่ายเรามีแต่จะย่าแย่ลง แทนที่จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้น มิสู้ชิงถอนกำลังล่าถอยไปเองจะดีกว่า”
เหล่าแม่ทัพนายกองเริ่มขบคิดตาม
กงซุนชากล่าวเสริมว่า “กองทัพคุนหลุนใหญ่โตมโหฬารนัก เรื่องเสบียงบำรุงจะต้องเป็นปัญหาใหญ่อย่างแน่
