ยไม่ลังเล ชะตากรรมของตระกูลไม้วังทะเลสาบย่อมเป็นที่คาดคำนวณได้
แม่ทัพใหญ่มู่ซีผู้เคยพิชิตศึกน้อยใหญ่นับไม่ถ้วน ยามนี้ได้แต่นิ่งงันไป
“ปิงหลันต้าเหริน!” โหยวฉินเลี่ยหันไปน้อมกายคำนับต่อแม่ทัพใหญ่ปิงหลันเหมือนเช่นปกติ
ปิงหลันแค่นหัวร่ออย่างเย็นชา “ว่าอย่างไร? ข้าเองก็อยากรู้ว่าเจ้ามีวิธีการใดมาจัดการกับข้า!”
แม่ทัพใหญ่นางนี้เป็นกำพร้าตั้งแต่วัยเยาว์ ไม่มีญาติพี่น้อง ปราศจากภาระของตระกูล
“ปิงหลันต้าเหรินไม่มีชาติตระกูลคอยผูกมัดรัดตัว กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ คุณค่าของปิงหลันต้าเหรินนอกจากคุณค่าในฐานะแม่ทัพบัญชาการศึกแล้ว คุณค่าอื่น ๆ สามารถกล่าวได้ว่าเล็กน้อยยิ่ง” โหยวฉินเลี่ยกล่าวอย่างปลอดโปร่งเฉื่อยชา “แต่ในกองกำลังของปิงหลันต้าเหริน ท่านมีแม่ทัพสำคัญสิบสองคน ล้วนแล้วแต่มีภูมิหลังเช่นเดียวกันกับท่าน ทว่าในพวกนางทั้งสิบสองคน มีอยู่เก้าคนแต่งงานกำเนิดบุตร สามีของพวกนางซึ่งเป็นประมุขของตระกูลใหญ่เก้าแห่ง ยามนี้เป็นแขกผู้ทรงเกียรติของหน่วยองครักษ์เงา ปิงหลันต้าเหริน ท่านไม่ต้องกังวล เราจะดูแลพวกมันเป็นอย่างดี”
ปิงหลันในที่สุดก็หน้าเปลี่ยนสี
หากนางไม่อยู่แล้ว เกรงว่ากองทัพของนางคงต้องประสบชะตากรรม… …
สายตาของโหยวฉินเลี่ยไม่ได้หยุดอยู่แค่ปิงหลัน มันหันไปมองอีกด้านหนึ่ง สายตากวาดไปพบผู้อาวุโสที่กำลังมองดูมันอย่างเยือกเย็น
“ในบรรดาตระกูลทั้งหมด ผู้อาวุโสสวี่อยู่ในสถานการณ์ที่ดีกว่าผู้ใด ผู้อาว
