ป็นละอองแสงหลากสีสัน สาดกระเซ็นไปทั่วแผ่นฟ้าแผ่นดิน ค่ายกลคุ้มกันสำนักซึ่งเหล่ายอดคนแห่งคุนหลุนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเพียรพยายามจัดตั้งขึ้น เบื้องหน้าปราณกระบี่สะท้านฟ้าของเหวยเสิ้ง ถึงกับไม่อาจต้านทานได้แม้แต่ชั่วอึดใจเดียว ก่อนจะแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี
กระแสคลื่นคลุ้มคลั่งบดขยี้สิ่งกีดขวางทั้งมวล กระแทกชนกับยอดเขาหลักแห่งคุนหลุนอย่างถนัดถนี่!
บึม!
ชั่วพริบตานี้กาลเวลาคล้ายหยุดลง ทุกผู้คนสีหน้าทอแววสับสนเลื่อนลอย สมองขาวว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง
ยอดเขาหลักแห่งคุนหลุนอันยิ่งใหญ่ไพศาล ค่อย ๆ พังทลายลงต่อหน้าต่อตาพวกมัน
ครืน ครืน ครืน!
ยอดเขาหลักใหญ่โตเกินไป จนเมื่อยามที่ร่วงฟาดลง สะเก็ดหินและเศษฝุ่นจากแรงระเบิดถึงกับม้วนตลบขึ้นไปถึงชั้นฟ้า ราวกับเมฆรูปเห็ดมหึมา เสียงกึกก้องกัมปนาทบันดาลให้เทือกเขาคุนหลุนทั้งหมดสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปด้วย
เงียบสงัดเสมือนตาย!
เป็นความเงียบที่หากมีเข็มตกสักเล่มยังได้ยินชัดเจน!
ทุกผู้คนใบหน้าซีดขาวดุจคนตาย ริมฝีปากสั่นระริก สีหน้าสับสนงุนงง มีอาการคล้ายไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
ยอดเขาหลัก… ยอดเขาหลักอันเกรียงไกรแห่งคุนหลุน ถึงกับถูกฟันลงมาในกระบี่เดียว… …
ศิษย์คุนหลุนทั้งมวลใบหน้าขาวเผือด ในใจของพวกมันคล้ายมีบางสิ่งแตกสลาย
เสียงร่าไห้คร่าครวญอันเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังอย่างลึกล้า ดังระงมไปทั่วแผ่นดิน!
เหวยเสิ้งบุกเดี่ยวไปยังคุนหลุน ฟันยอดเขาหลักแห่งคุนหลุนลงมาในกร
