ห่งคุนหลุนกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบลี้หากมิใช่ว่าพวกมันจัดตั้งค่ายกลถ่ายทอดภาพไว้ล่วงหน้า พวกมันเองยังไม่อาจมองเห็นแม้แต่เงาของเหวยเสิ้ง
นี่ใช่เป็นการยั่วโทสะของพวกมันหรือไม่?
ในระยะไกลลิบลิ่วถึงเพียงนี้ ยังจะเงื้อกระบี่ทำอะไร?
ทว่าพวกมันยังไม่ทันจะได้ขบคิดเข้าใจ ปราณกระบี่สีแดงเลือดสายหนึ่งพลันพุ่งวาบออกจากกระบี่ของเหวยเสิ้ง
ปราณกระบี่สีโลหิตนั้นไม่ได้เจิดจ้าบาดตา ไม่ได้มีสิ่งใดน่าดูชมแม้แต่น้อย ทว่าปราณกระบี่ที่คล้ายสามัญธรรมดายิ่งสายนี้ กลับคล้ายทะลุผ่านห้วงมิติ ตัดผ่านอากาศมาถึงตรงหน้าพวกมันในบัดดล!
ปราณกระบี่อันนำมาซึ่งทะเลโลหิตอันกว้างใหญ่ไพศาลไม่มีที่สิ้นสุด!
คลื่นพิโรธสีโลหิตระเบิดพลังสูงเทียมฟ้า ประหนึ่งพญามารร่างมหึมานับไม่ถ้วนกำลังอ้าปากกว้าง ม้วนโถมเข้าใส่พวกมันในบัดดล
เหล่าศิษย์คุนหลุนยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาใด ก็ถูกคลื่นพิโรธสีโลหิตกลืนกินลงไปหมดสิ้น คลื่นโลหิตเหล่านั้นมิเพียงไม่หยุดลงเพียงเท่านี้ พวก
มันกลับยิ่งกล้าแข็งกว่าเดิม ม้วนกวาดไปยังยอดเขาหลักของคุนหลุนด้วยระดับความเร็วอันชวนสะท้านใจ
ระยะทางไม่ว่ากว้างใหญ่สักเท่าใด ล้วนเหมือนกับว่าไม่มีอยู่จริง
แทบจะชั่วพริบตาเดียว คลื่นพิโรธสีโลหิตพกพาพลังสภาวะอันเกรี้ยวกราดและมั่นคงดุจเหล็กกล้า กระแทกใส่ยอดเขาหลักแห่งคุนหลุนอย่างหักโหม!
บึม!
บรรดาอาคมหวงห้ามที่ทับซ้อนเป็นชั้นๆ บนยอดเขาหลักมีสภาพไม่ต่างจากกระดาษบางๆ พากันแตกกระจายเ
