ลมหายใจลึก ดวงตาสาดประกายมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ยกกระบี่โลหิตประหารเทพขึ้นช้า ๆ
“มันมาแล้ว!”
“เหวยเสิ้ง!”
ยอดเขาหลักแห่งคุนหลุนชุมนุมไปด้วยผู้คนที่คล้ายกำลังเดือดพล่านยอดเขาทุกลูกในเทือกเขาคุนหลุนล้วนเต็มไปด้วยผู้คน
ศิษย์คุนหลุนนับไม่ถ้วนแห่แหนกันมาจากทุกสารทิศ
“เพื่อคุนหลุน!”
บางคนกู่คำรามอย่างฮึกเหิม แทบทุกคนชูกระบี่ในมือขึ้นสูง ร่าร้องตะโกนตาม“เพื่อคุนหลุน!”
“เพื่อคุนหลุน!”
เสียงกู่คำรามสะท้านฟ้าสะเทือนดินดังกึกก้องอยู่กลางอากาศ คล้ายดังมาจากเทือกเขาทุกลูก ดังออกมาจากหัวใจของศิษย์คุนหลุนทุกคน!
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
เงาร่างนับไม่ถ้วนโผพุ่งขึ้นจากยอดเขาทุกลูกในเทือกเขาคุนหลุน มืดฟ้ามัวดินไปหมด
พวกมันประหนึ่งทะเลเพลิงที่กำลังลุกฮือโหม ปรารถนาจะใช้เปลวไฟแห่งชีวิตของพวกมัน เพื่อแผดเผาเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวนั้นให้มอดไหม้เป็นจุณ ใบหน้าของพวกมันปราศจากความกลัวเกรง หากกระทั่งความตายพวกมันยังไม่กลัว พวกมันยังจะต้องหวาดกลัวสิ่งใดอีกเล่า!
ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็คือ คนที่อยู่ในระยะไกลผู้นั้น กลับไม่มีทีท่าว่าจะบุกเข่นฆ่าเข้ามาเหมือนดังที่พวกมันคาดคิด
ไม่ทราบเพราะเหตุใด หลายคนลอบทอดถอนใจอย่างโล่งอก
แต่แล้วในเวลานี้เอง เหวยเสิ้งพลันยกกระบี่ในมือขึ้น
ทุกผู้คนงงงันวูบ แม้แต่บรรดาศิษย์คุนหลุนที่กำลังโถมเข้าหาเหวยเสิ้งอย่างไม่คิดชีวิต ยังพากันหยุดชะงัก
มันคิดจะทำอะไร?
เหวยเสิ้งยังอยู่ห่างจากยอดเขาหลักแ
