่งจะเคยพบเห็นสถานที่อันพิเศษเฉพาะเช่นนี้เป็นครั้งแรก
สมแล้วที่เป็นคุนหลุน สวรรค์ช่างเอื้อเอ็นดูพวกมันจริง ๆ
เหวยเสิ้งรำพันในใจ สายตากวาดมองไปยังยอดเขาหลักของคุนหลุน
ในบรรดายอดเขานับหมื่น นับยอดเขาหลักของคุนหลุนโดดเด่นสะดุดตาที่สุด เนื่องเพราะความสูงใหญ่เหนือผู้ใดของมัน ยอดเขาหลักของคุนหลุนตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ครอบครองพื้นที่อันไพศาล สุดที่ยอดเขาอื่น ๆ
จะเทียบเทียมได้ ยอดเขาอื่น ๆ ที่ด้านข้างไม่ต่างจากหิ่งห้อยแข่งแสงจันทรา ยอดเขาหลักแห่งคุนหลุนไม่ทราบว่าสูงใหญ่กว่าเท่าใด มองแต่ไกลคล้ายกระบี่เล่มมหึมา แทงทะลุขึ้นไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้า
คุนหลุนไร้เทียมทาน!
เห็นค่ายกลอาคมหวงห้ามปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ทับซ้อนเป็นชั้นๆไม่รู้ว่ากี่ชั้น เพิ่มประกายคล้ายชั้นแพรไหมอันสวยสดงดงามให้แก่ยอดเขาหลักแห่งคุนหลุน ระยิบระยับละลานตาอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์
นี่ก็คือคุนหลุน?
ทันใดนั้นเหวยเสิ้งดวงตาทอประกายสดใสเจิดจ้า แม้ว่ายอดเขาหลักแห่งคุนหลุนจะกอรปด้วยกลิ่นอายสภาวะเขย่าขวัญวิญญาณผู้คน แต่ภาพในใจมันกระจ่างชัดด้วยภูเขาเล็ก ๆ ที่รกร้างห่างไกล ไม่มีผู้ใดรู้จัก ภูเขาสุญตา
ภูเขาน้อยลูกนั้นไม่ได้กว้างใหญ่ไพศาล ไม่ได้เปี่ยมไปด้วยพลังอันน่าแตกตื่นสะท้านใจ ทั้งไม่เคยเป็นที่เคารพบูชาของผู้คนนับไม่ถ้วน
ไม่มีสิ่งใดเทียบได้กับเทือกเขาที่เบื้องหน้า
แต่ภูเขาน้อยลูกนั้น เป็นภูเขาที่สำคัญที่สุดในใจมัน!
ในนามของสุญตา!
เหวยเสิ้งสูด
