ในใจบังเกิดความสะท้อนใจ
ท่านอาจารย์ อาจารย์อา ทุกคนที่อยู่บนสวรรค์ ศิษย์เหวยเสิ้งผู้นี้ ในที่สุดก็มีโอกาสชำระแค้น!
กระบี่โลหิตประหารเทพในมือคล้ายรับรู้ถึงความคับแค้น ความโศกเศร้า และความตื่นเต้นยินดีของเหวยเสิ้ง มันสั่นอย่างรุนแรง ท้องฟ้า
ทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงดุจโลหิต หมู่เมฆม้วนตลบ ฟ้าดินคล้ายพลิกคว่า สำนึกฆ่าฟันอันเกรี้ยวกราดรุนแรงปกคลุมทั่วฟ้าดิน
ต้นไม้ใบหญ้าบนพื้นเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว แม่น้าใหญ่น้อยเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน รอยแยกพาดผ่านทั่วพื้นดิน ราวกับว่ามีทะเลโลหิตพลุ่งทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ทั่วอาณาจักร ประหนึ่งว่ากลายเป็นขุมนรกโลหิตก็มิปาน
กระบี่เทพไท่กู่ในมือหลินเชียนสั่นอย่างรุนแรง เจตจำนงกระบี่คมกล้าสุดเปรียบปานปะทะชนกันกลางอากาศ แตกระเบิดดังระรัว
ปราณกระบี่สีโลหิตที่เบาบางดุจเส้นไหม เมื่อเข้าใกล้หลินเชียน จะถูกฉีกทำลายจนแหลกละเอียด
หลินเชียนสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณการต่อสู้อันรุนแรงจากกระบี่เทพไท่กู่ที่อยู่ในมือ มันก้มศีรษะคารวะ กล่าวด้วยความแน่วแน่มั่นคงผิดธรรมดา “ท่านอาจารย์ ศิษย์จะไม่ทำให้ชื่อของคุนหลุนต้องเสื่อมเสีย!”
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง หลินเชียนดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมขาวดุจสีโลหะ สำนึกกระบี่คมกล้าสุดเปรียบปาน เต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟัน ทำให้บรรยากาศรอบข้างหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย
กระบี่เทพหนึ่งแดงหนึ่งน้าเงิน ฟาดฟันปะทะกันกลางอากาศอย่างเร่งร้อน เปรียบประดุจการเผชิญหน้า
