ผู้ใดล้วนรู้สึกได้ชัดเจน ถึงจิตเจตนาที่มุ่งหน้าไปโดยไม่คิดมีชีวิตกลับมา
“สู้ตาย! สู้ตาย! สู้ตาย!” เสียงกู่คำรามสะท้านขวัญวิญญาณของผู้เป็นนายเหนือ บันดาลให้จิตวิญญาณการต่อสู้ของพวกมันลุกโชนราวกับเปลวไฟเสียดฟ้า ไม่มีความหวาดกลัว ไม่สำนึกเสียใจ ไม่หลบหนี มีแต่มุ่งหน้าไปสู่ความตาย!
“ฆ่า!” กู่เหลียงเตาชี้ปลายกระบี่ตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า
“ฆ่า!” ซวงอวี่แม้เหลือเพียงแขนเดียว แต่พลังเทพของมันกำลังลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าที่สุภาพอ่อนโยนกลายเป็นบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราดมันประดุจเปลวไฟอันคลุ้มคลั่งกลุ่มหนึ่ง ดีดพุ่งเข้าหาเงาร่างที่กลางเวหาอย่างไม่เสียดายชีวิต ขอเพียงสามารถเผาผลาญเงาร่างอันน่าชังที่คล้ายสถิตอยู่เหนือโลกโลกิยะนั้นไปด้วยก็พอ
“ฆ่า!” กองทัพทั้งหมดพร้อมใจกันทะยานเข้าหาหลินเชียนที่บนฟากฟ้า ราวกับคลื่นทะเลเพลิงอันคลุ้มคลั่งผืนหนึ่ง
หลินเชียนสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย แต่ยังคงทอดถอนใจเบาๆ
กระบี่เทพไท่กู่ในมือกรีดวูบ ลำแสงกระบี่อันแหลมคมสายหนึ่งสว่างวาบโดยพลัน
ซวงอวี่ที่ด้านหน้าสุด ถูกลำแสงกระบี่ทะลวงร่างในชั่วพริบตา
จากนั้นลำแสงกระบี่ที่ไม่มีอันใดน่าดูชมสายนี้ พุ่งผ่านเข้าไปในขบวนทัพที่ประดุจคลื่นเพลิงพิโรธของกู่เหลียงเตา!
กู่เหลียงเตาบนทรวงอกปรากฏหลุมโลหิตขนาดเท่ากำปั้นหลุมหนึ่งลำแสงกระบี่ของหลินเชียนทะลวงผ่านกองทัพทั้งหมดในคราวเดียว
ทว่ากู่เหลียงเตายังคงแย้มยิ้ม แย้มยิ้มอย่างเฉิดฉันยิ่ง
หลิน
