โล่งอก
หากราชาออกคำสั่งให้พวกมันบุกโจมตีในบัดดล เกรงว่าวันนี้โลหิตคงต้องหลั่งเนืองนองเป็นท้องธารแล้ว
อันม่อกับเหลียงเวยทำท่าอิดออดรีรอ พากันรั้งอยู่ก่อน
“บริวาร… …” อันม่อสีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ ราชาอุตส่าห์มอบอำนาจให้มันกำกับดูแลสถานการณ์ทั้งหมดตั้งแต่แรกเริ่ม ผลที่ได้กลับเลอะเทอะเหลวไหลนัก ในใจมันเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองตัวเอง
จั่วม่อโบกมือตัดบทอันม่อ กล่าวอย่างเยือกเย็น “ในเวลานี้ การคิดหาหนทางแก้ไขสถานการณ์เบื้องหน้าจึงสำคัญที่สุด เจ้ามีความคิดอันใดหรือไม่?”
อันม่อรีบปรับอารมณ์ของตน หลังจากนิ่งครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ มันกล่าวว่า “การบุกโจมตีตรง ๆ ไม่น่าเป็นไปได้ จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายจะมากมายเกินไป เราได้ทำการตรวจสอบดูแล้ว ก่อนหน้านี้แนวป้องกันไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่หลายวันมานี้หลังจากมีการเสริมกำลังอย่างต่อเนื่องกลับกลายเป็นกล้าแข็งกว่าเดิมมาก ที่สำคัญคือกองทัพฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนรี้พลไม่น้อย กว่าเจ็ดในสิบส่วนของกองทัพทั่วทั้งดินแดนร้อยเถื่อนล้วนมากันพร้อมหน้า”
“นี่อาจไม่ใช่สิ่งเลวร้าย ขอเพียงพวกเราชนะศึกตรงหน้านี้ ดินแดนร้อยเถื่อนเท่ากับตกอยู่ในกำมือเราแล้ว” จั่วม่อกล่าวอย่างเย็นชา มันเหลือบมองเหลียงเวย คนที่แม้แต่ผู้เยายังยกย่องชมเชยไม่รู้จบผู้นี้ยังไม่เคยสำแดงฝีมือสักเท่าใด มันถามว่า “เหลียงเวย เจ้ามีความเห็นอันใด?”
เหลียงเวยเค้นสมองครุ่นคิด หาทางแก้ไขสถานการณ์มาตั้งแต่แรกพ
