นช่วงเวลาคับขันอันตรายเช่นนี้ ได้แต่ไหว้วานกงซุนเซียนเซิงเก็บรักษาไว้ก่อนแล้ว”
“ขอบคุณแม่นางหลี!” กงซุนชาหยิบหีบหยกใบนั้นทันที จากนั้นค้อมกายคารวะอย่างเป็นพิธีการ ดวงตาทอแววชื่นชมวูบหนึ่ง ต้องบอกว่าหลี
“เราไม่มีความสนใจในดินแดนของเทียนหวน”
หลีเซียนเอ๋อร์งงงันวูบ ทั้งยังสงสัยใคร่รู้มากกว่าเดิม พวกมันในเมื่อแม้แต่อาณาเขตยังไม่ต้องการ เช่นนั้นพวกมันต้องการสิ่งใดกัน? ควรทราบว่าเทียนหวนในเวลานี้แทบไม่มีทรัพย์สินหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
“เราต้องการนักหลอมสร้างและเซียนยันต์ระดับหัวหน้า เป็นจำนวนหนึ่งหมื่นคน” กงซุนชากล่าวอย่างเยือกเย็น
หลีเซียนเอ๋อร์สะท้านขึ้นทั้งร่าง นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าม่ออวิ๋นไห่จะเรียกร้องเหล่านักหลอมสร้างและเซียนยันต์ ในเทียนหวน นักหลอมสร้างและเซียนยันต์ระดับหัวหน้า ทุกคนเพียบพร้อมด้วยฝีมือและประสบการณ์สามารถรับผิดชอบเรื่องสำคัญด้วยตัวคนเดียว คนเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดของเทียนหวน เป็นทรัพย์สมบัติที่แท้จริงซึ่งเทียนหวนเฝ้าสั่งสมมานานนับพันปี
กงซุนชาย่อมมองเห็นความขัดแย้งในใจของหลีเซียนเอ๋อร์ มันไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่รับปาก แต่ยังคงกล่าว “ฟังว่านักหลอมสร้างและเซียนยันต์ของเทียนหวนไม่ได้ลงมือหลอมสร้างมาหลายปีแล้วกระมัง”
วาจาประโยคนี้บดขยี้ทำลายปราการสุดท้ายในใจของหลีเซียนเอ๋อร์ทันที กงซุนชากล่าวไม่ผิด สืบเนื่องจากการสู้รบติดพันอันยาวนานทรัพยากรแทบทั้งหมดถูกใช้ไปจ
