ติของมนุษย์ปุถุชน กอรปด้วยสติปัญญาและความเด็ดเดี่ยวมั่นคง ชวนให้ผู้คนเกิดความไว้วางใจในตัวนาง
นางไม่หลบเลี่ยงสายตาของจั่วม่อ แต่ไม่คิดทำสงครามคารมกับมันดังนั้นชิงกล่าวว่า “ไยต้องพิรี้พิไรมากความ! เมื่อมาแล้วก็ลงมือเถอะ!”
ไห่ซินปิงดวงตาพลันทอประกายคมกล้า ชูกระบี่ยาวในมือขึ้นสูง เสียงตวาดลึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟัน ดังกึกก้องไปทั่วทิศ “ในนามของดินแดนแห่งความมืด!”
ชั่วพริบตานี้ ไห่ซินปิงเปล่งประกายเจิดจรัสราวกับดวงดารา
“ในนามของดินแดนแห่งความมืด!”
ทุกผู้คนถูกนางปลุกเร้าขวัญกำลังใจ ชั่วพริบตานี้ความหวาดวิตกทั้งมวลจางหายไปโดยไร้ร่องรอย โลหิตของพวกมันเดือดพล่าน จิตวิญญาณ
? พวกเจ้ามีคุณสมบัติใดในการเอ่ยอ้างนามของดินแดนแห่งความมืด
ประโยคนั้นเย็นยะเยียบ ปราศจากร่องรอยของอารมณ์ความรู้สึก
ทว่าวาจาเหล่านี้ ราวกับเทถังน้าเย็นราดรดบนศีรษะของผู้คนทั้งสามแสน เปลวไฟแห่งความฮึกเหิมที่เพิ่งลุกโชนขึ้นในใจพวกมันพลันดับมอดลงทันที
บุรุษที่สวมหน้ากากสัมฤทธิ์เพียงทอดตามองพวกมันอย่างเฉยชา ราวกับว่าในสายตาของมัน ผู้คนทั้งหมดเป็นเพียงแค่มดปลวกเท่านั้น
ช่างน่าชังนัก!
หลายคนสีหน้ากลายเป็นขัดตา ในหมู่พวกมันส่วนใหญ่ล้วนมีชื่อเสียงมานานปี เคยถูกคนหยามดูแคลนถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
พวกมันกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เส้นเอ็นเขียวปูดโปนแทบระเบิด
ทว่าประโยคถัดมาของจั่วม่อ กลับทำให้ยอดฝีมือเหล่านี้เกิดความละอายใจ คว
