บตัวตนอันใหญ่โตและทรงพลังถึงเพียงนี้ได้จริงๆ
มันใช่สมองมีปัญหาหรือไม่
เพื่อที่จะต่อกรกับสัตว์ยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ผู้คนต้องใช้พลังที่สามารถพลิกขุนเขาผันสมุทร จุดแสงขนาดเท่าเมล็ดข้าวนั้นเป็นเรื่องชวนหัวอันใดกัน
ผู้คนจำนวนมากมีสีหน้าดูแคลน
อย่างไรก็ตาม ไห่ซินปิงที่กลางเวหาพลันใจกระตุกวูบ
สังหรณ์ร้ายพลุ่งขึ้นในใจนาง นางเป็นผู้ที่อยู่ใกล้ชิดกับหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ร้ายคู่นั้นมากที่สุด แต่ยังไม่อาจเข้าใจได้ว่าคนสวมหน้ากากใช้วิชาอะไรออกมา
แต่คลื่นเสียงนี้กลับปลุกให้ทุกคนได้สติ จากนั้นต้องตกตะลึงพรึงเพริดอีกครั้ง!
เกิดอะไรขึ้น?
“อา อา อ๊ากกกก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด พลันดังออกมาจากสัตว์ร้ายแดนร้าง
คนของวังที่ราบน้าแข็งแดนเหนือหน้าเปลี่ยนสี เซี่ยโหวจือ! นี่คือเสียงของเซี่ยโหวจือ!
เสียงกรีดร้องโหยหวนของเซี่ยโหวจือเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ราวกับว่ามันต้องทนทุกข์ทรมานอย่างใหญ่หลวง
อย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องค่อยๆ เบาลง จนกระทั่งจางหายไป
สัตว์ร้ายตัวเท่าภูเขาร่างหยุดสั่นทันที ในดวงตาดำสนิทไร้ก้นบึ้งพลันปรากฏจุดแสงเล็ก ๆ ทอประกาย
ทันใดนั้นมันแผดคำรามดังกึกก้อง สี่เท้าควบตะบึงเข้าหาจั่วม่อในบัดดล
ตูม!
ร่างใหญ่โตมหึมาประดุจสายฟ้าฟาด เต็มไปด้วยพลังสภาวะอันน่ากลัว! ประหนึ่งขุนเขาถล่มทับ ไม่มีสิ่งใดจะมาหยุดยั้งได้!
“องค์ราชา ระวัง!” อันม่ออุทานเสียงหลง มันสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง สั
