ผูผูบ้านแม่ทัพบัญชาการศึกเปลี่ยวร้างวังเวง สถานที่แห่งนี้ถูกผู้คนลืมเลือนไปนานแล้ว ในอดีตเคยมีแม่ทัพบัญชาการศึกระดับล่างจำนวนมากมายังสถานที่นี้ เพื่อศึกษาร่าเรียนและพบปะสนทนา แต่หลังจากผูผูหายสาบสูญไปโดยไร้ข่าวคราว ผู้คนก็ค่อย ๆ ห่างหายไปจนหมดสิ้น
ไม่มีผู้มาเยือนอีกแล้ว
เหลียงเวยเต็มไปด้วยอาการตื่นเต้นกระสับกระส่าย เมื่อวันก่อนจั่วม่อบอกมันว่าผูผูกลับมาแล้วและจะมาพบมัน เมื่อได้ยินข่าวนี้ แม้แต่หัวใจที่แกร่งกร้าวกระด้างของมันยังอดเต้นแรงไม่ได้
เหลียงเวยนั้นแตกต่างจากเฟ่ยเหลย มันแม้เชื่อฟังคำสั่งของจั่วม่อโดยไร้เงื่อนไข แต่แท้จริงแล้วจั่วม่อไม่ใช่ที่ยึดเหนี่ยวศรัทธาความเชื่อของมัน ในจิตใจของเหลียงเวย มีบุคคลสองคนที่ครอบครองตำแหน่งแห่งที่พิเศษ หนึ่งคือแม่ทัพใหญ่กองกำลังน้าแข็งเย็นเยียบผู้วายชนม์ ท่านผู้นี้คือผู้บัญชาการกองทัพผู้มีพระคุณดุจขุนเขา คอยอบรมสั่งสอนและส่งเสริมมันในทุกด้าน
อีกคนหนึ่งก็คือผูผูผู้ลึกลับ
เหลียงเวยพบกับผูผูในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต มันถูกปลดออกจากกองทัพ กลายเป็นคนอยู่ว่างที่ไร้ค่า ในช่วงเวลานั้นไม่ว่ามันไปยังที่ใดจะได้ยินแต่เสียงเยาะเย้ยถากถางเต็มสองหู ทั้งที่ไม่กี่วันก่อนหน้านั้นมันยัง
หากมิใช่ว่ามันเป็นบุคคลอันเข้มแข็งทระนง ลำพังการเปลี่ยนแปลงราวพลิกฟ้าคว่าดินนี้ก็เพียงพอให้มันพังทลายอย่างสมบูรณ์ แต่ถึงกระนั้นมันมิใช่ไม่เจ็บปวด มิใช่ไม่ท้อแท้หดหู่ และใ
