นเวลานั้นเอง มันก็พบพานผูผูบ้านแม่ทัพบัญชาการศึก ได้รู้จักผูผูเป็นครั้งแรก
แม่ทัพบัญชาการศึกที่มีฝีมือร้ายกาจอย่างน่าตระหนก!
มันยังคงจดจำความแตกตื่นตะลึงลานในครั้งนั้นได้ ทั้งยังไม่อาจเข้าใจได้ แม่ทัพบัญชาการศึกที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ไฉนมาหมกตัวอยู่ในซอกมุมเล็ก ๆ ของคุกสิบนิ้ว
แต่หลังจากนั้นมันก็เริ่มเรียนรู้วิธีการสู้รบจากผูผู
มันเริ่มค้นหาข้อบกพร่องของตัวเอง คาดหวังรอคอยการประมือกับผูผูอยู่ทุกวี่วัน แม้ว่าในแต่ละครั้งจะถูกบดขยี้อย่างอนาถก็ตาม
จากการพ่ายแพ้อย่างน่าสังเวช มันเติบโตรุดหน้าอย่างรวดเร็ว เริ่มเพาะสร้างความหนักแน่นมั่นคง เริ่มพาตัวหลุดออกจากการพึ่งพาสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียวในการสู้รบ มันเริ่มเรียนรู้วิธีควบคุมสนามรบขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงอันซับซ้อน เริ่มเรียนรู้พิชัยยุทธ์ที่แท้จริง
มันยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น ๆ แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เหลียงเวยสามารถรู้สึกได้ชัดเจน
และเมื่อผูผูมอบโอกาสหวนคืนสู่สมรภูมิให้แก่มัน ให้มันเป็นแม่ทัพที่นำกองทัพของตนเอง ความรู้สึกที่โลหิตเดือดพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลันในครั้งนั้น เหลียงเวยยังคงจดจำได้แม่นยำ
สำหรับเฟ่ยเหลย เหตุผลที่อดทนรอคอยเป็นเวลาสิบปี เนื่องเพราะนี่คือพันธกิจของมัน คือสำนึกรับผิดชอบของมัน
แต่สำหรับเหลียงเวย เหตุผลของมันเพียงเพราะว่าผูผูเป็นเหล่าซือของมัน แม้ว่าผูผูจะไม่เคยยอมรับเหลียงเวยเป็นศิษย์ และมันเองก็ไม่เคยเรีย
