ายตาของคนทั้งหมดมันมีขุมกำลังอ่อนแอไม่มีผู้ใดมีความเชื่อมั่นในตัวมัน
จั่วม่อกวาดตามองทีละคน ดวงตาทอประกายเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าแม้ไม่ได้แผ่ซ่านแรงกดดันออกมา แต่ผู้คนสามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ไพศาล
ภายใต้สายตาที่ไม่อาจบรรยายได้ถูกของมัน ทุกผู้คนพากันนิ่งเงียบไป
จั่วม่อแย้มยิ้มเล็กน้อย แล้วพลันถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันอย่างสิ้นเชิง “หมิงอ๋องคนเก่ารวมแผ่นดินแห่งความมืดเป็นหนึ่งเดียวได้อย่างไร
อันม่องงงันวูบ จากนั้นสีหน้าทอแววหวนรำลึก “ครั้งนั้นองค์ราชานำเรากวาดพิชิตไปทั่วดินแดนแห่งความมืด เราพิชิตไปทีละอาณาจักร ทีละอาณาจักร โดยไร้ผู้ต้านติด ราชากล้าแกร่งเกรียงไกรเกินไป ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งเราได้ ทุกหนแห่งที่พวกเราย่างกรายผ่าน ขุมกำลังทุกฝ่ายล้วนยอมศิโรราบสิ้น!”
หลายคนในที่นี้ล้วนเคยเข้าร่วมสงครามรวมแผ่นดินแห่งความมืดเป็นปึกแผ่นเช่นเดียวกัน สงครามครั้งนั้นไม่ได้กินเวลานานนัก ซือกล้าแกร่งเกรียงไกรไร้ผู้ต้าน พวกมันเมื่อย้อนคิดทบทวนในเวลานี้ แต่ละคนอดไม่ได้ต้องสั่นสะท้านจากก้นบึ้งหัวใจ!
ในจิตใจของพวกมัน นั่นเป็นการศึกครั้งที่ยิ่งใหญ่และเจิดจรัสที่สุดในชีวิตของพวกมัน
แต่ในไม่ช้า ความคิดจิตใจของพวกมันกลับสู่ร่าง ทุกคนรู้สึกสลดหดหู่อยู่บ้าง หากเทียบกับความรุ่งโรจน์ในครั้งนั้นแล้ว พวกมันในตอนนี้นับว่าตกต่าลงมาก!
จั่วม่อเฝ้าดูสีหน้าของพวกมันแปรเปลี่ยนกลับกลายไม่หยุดยั้ง ต้องแย้มยิ้
