ูปร่างใหญ่โตมโหฬารน่าเกรงขาม ราชาวิหคทั้งร่างปราศจากขนนก แต่กลับมีกระดูกทองแดงเรียงเป็นแถวอย่างประณีตบรรจง ผิวหนังหนาและแข็งแกร่งทนทานยิ่ง มีความเร็วสุดเปรียบปาน แต่นิสัยใจคอดุร้ายเกรี้ยวกราด โดยทั่วไปแล้วมันจะยอมให้เฉพาะอันม่อเท่านั้นที่สามารถขึ้นนั่งบนหลังของมัน
ทว่าเมื่อจั่วม่อดีดกายขึ้นนั่งบนหลังของมัน ราชาวิหคกลับเชื่องเชื่อผิดปกติ เหล่าแม่ทัพนายกองและไพร่พลในกองทัพต้องประหลาดใจไปตามๆ กัน
อันม่อส่งมอบสายบังเหียนออกไป แต่มันยังคงกังวลกับความปลอดภัยของราชา ดังนั้นรั้งอยู่ข้างกายจั่วม่อไม่ยอมห่าง
จั่วม่อนำกระบี่ผลึกทองออกจากแหวนมิติเล่มหนึ่ง ทดลองโบกซ้ายป่ายขวาสองสามรอบ การเคลื่อนไหวเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง ทำเอาอันม่อถึงกับหวาดวิตกเล็กน้อย
ควรทราบว่าการนำทัพออกศึก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการนำกองทัพปิศาจออกทำการสู้รบ ผิดแผกแตกต่างจากการต่อสู้ส่วนบุคคลเป็นคนละทาง มันไม่อาจรู้ได้ว่าฝีมือทางด้านนี้ของราชาอยู่ในระดับใด ราชาไม่เคยเปิดเผยมาก่อน
“เตรียมพร้อมแล้วหรือไม่?”
มันมองดูเงาหลังของจั่วม่อ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “องค์ราชา เราสมควรสอบถามความเป็นมาของฝ่ายตรงข้ามหรือไม่
จั่วม่อเหลือบตามองอันม่อแวบหนึ่ง ก่อนจะหันเหสายตากลับไปยังเบื้องหน้า “ไม่จำเป็น!”
เมื่อเห็นสายตาของราชา อันม่อหัวใจกระตุกวูบ ดวงตาของราชาทอแววเย็นยะเยือกอย่างไม่คิดจะปกปิดซ่อนเร้น กระทั่งตัวมันซึ่งเป็นแม่ทัพผู้กรำศึกนับร้อยนับ
