พันครั้งยังรู้สึกเย็นเยียบจับใจ
จั่วม่อจ้องมองตรงไปข้างหน้า กล่าวอย่างเย็นชา “ไม่ว่าผู้ใดหากขวางทางเรา พวกมันก็คือศัตรู! พระขวางฆ่าพระ! มารขวางสังหารมาร! ไม่ว่าผู้ใดหากเป็นศัตรูของเรา พวกมันเลือกได้แค่ยอมจำนนหรือมอบชีวิตออกมา!”
แม้แต่อันม่อยังรู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบ
นั่งตระหง่านอยู่บนหลังราชาวิหคนรกานต์กระดูกทองแดง จั่วม่อชูกระบี่ผลึกทองในมือขึ้นสุดล้า กระบี่ผลึกทองเปล่งประกายเจิดจ้าบาดตาอยู่ภายใต้แสงตะวันร้อนแรง กระบี่ประดุจธงศึกแห่งจอมราชัน
ทุกคนชูศาสตรามารในมือขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เต็มไปด้วยความคึกคักแจ่มใส
เหล่าศาสตรามารแน่นขนัดดุจแนวป่า รังสีฆ่าฟันทะลักทลายขึ้นไปถึงชั้นฟ้า!
ฝ่ายตรงข้ามเห็นได้ชัดว่าคาดคิดไม่ถึง กองทัพราชาองค์ใหม่กระทั่งคำทักทายสักคำยังไม่ยอมเอ่ยออกมา กลับเปิดฉากจู่โจมพวกมันทันที ซึ่งความจริงหน้าที่ที่พวกมันได้รับมอบหมาย มีเพียงให้หาทางถ่วงเวลากองทัพของราชาองค์ใหม่เท่านั้น
เมื่อจั่วม่อปรากฎตัวขึ้นที่ด้านหน้าขบวนทัพ ฝ่ายศัตรูบังเกิดเสียงอุทานดังระงม คนผู้นี้ที่แท้คิดทำอะไร?
จั่วม่อใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก กระบี่ในมือยกสูงขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนในกองทัพด้านหลังแทบจะยกศาสตรามารในมือของพวกมันขึ้นตามสัญชาตญาณ ราชาประดุจวังวนอันเกรี้ยวกราด พลังเทพของพวกมันถูกดูดไปรวมกันที่ราชาด้วยระดับความเร็วอันน่าตระหนก!
ในจิตใจของพวกมันเต็มไปด้วยคามรู้สึกที่ยากจะบ่งบอกบรรยายตามปกติแล้วพ
