างการทหาร เปี๋ยหานสามารถแบ่งเบาภาระของมัน ม้าฝานถังเฟยและเหล่าแม่ทัพนายกองทั้งหลายล้วนเติบโตกล้าแข็งขึ้นแล้ว มันไม่
? หนานเยว่ ผู้ใดรังแกเจ้า
“ข้า ข้าพบกับต้าเหริน!” หนานเยว่หอบหายใจแรง ๆ
ปัง!
พู่กันในมือกงซุนชาร่วงลงกระทบพื้นโดยแรง มันคล้ายถูกสายฟ้าฟาด คนนิ่งขึงประดุจไก่ไม้
หลังจากฝึกฝนประจำวันเสร็จสิ้น เฟ่ยเหลยดีดกายขึ้นจากบ่อโอสถกล้ามเนื้อที่ผ่านการขัดเกลามาเป็นอย่างดีไม่ได้กำยำล่าสันเหมือนเช่นในอดีตอีก แต่ทุกเส้นสายกระชับแน่น ดูแกร่งกร้าวเปี่ยมพลังไปทุกส่วน
มันสวมเสื้อผ้า แล้วเดินออกจากห้องฝึกฝีมือ
ด้านนอกห้องฝึกฝีมือเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ ทุกคนมักมาชุมนุมกันที่นี่เพื่อสนทนาและคุยโวโอ้อวด ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกมันในแต่ละวันนับว่าน่าเบื่อหน่ายอย่างแท้จริง นอกเหนือจากการฝึกฝนประจำวัน ก็มีแต่เมื่อเงินจับจ่ายใช้สอยและเสบียงอาหารขาดแคลน ทุกคนจึงจะออกไปปล้นสะดมเสียครั้งหนึ่ง
เคราะห์ดีที่พวกมันเป็นกลุ่มตัวประหลาดซึ่งคลั่งไคล้การฝึกฝีมือเป็นที่สุด ไม่มีผู้ใดรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ผิดปกติตรงที่ใด
“เหล่าเฟ่ย ในคลังเหลือเงินทองอีกมากน้อยเท่าใด??” ใครบางคนร้องถาม
เฟ่ยเหลยเหลือบมองอีกฝ่าย แค่นเสียงอย่างเย็นชา “ระยะนี้เจ้ามีพลังฝีมือรุดหน้าหรือ ใช่อยู่ว่างจนเบื่อหน่ายหรือไม่?”
เฟ่ยเหลยมีบารมีใหญ่โตอยู่ภายในกลุ่ม นี่มิใช่เพียงเพราะมันเป็นผู้ควบคุมดูแลกองกำลัง แต่เป็นเพราะมันเคยบุกบั่นเดินทางไกล เ
