มันมีความคิดว่าม่ออวิ๋นไห่ย่อมไม่อาจเป็นเช่นนี้ตลอดไป แทนที่จะเฝ้ารออย่างไร้ความหมาย มิสู้เลือกนายเหนือคนใหม่ของม่ออวิ๋นไห่ขึ้นมาก่อนจะดีกว่า
แม่นางน้อยต้าเหรินบังเอิญไปได้ยินเข้าพอดี ภายใต้ความพิโรธโกรธกริ้วสุดระงับ มันสังหารคนเหล่านั้นทั้งหมดในคราวเดียว
ไม่มีผู้ใดกล้าวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้อย่างเปิดเผยอีก แต่ในทางลับคลื่นใต้น้าไม่เคยสงบลง ผู้ที่ติดตามต้าเหรินมาตั้งแต่ครั้งที่ม่ออวิ๋นไห่เพิ่งเริ่มตั้งตัวต่างขุ่นแค้นชิงชังเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้มาก การแบ่งแยกระหว่างผู้มาใหม่และขุมกำลังดั้งเดิมเริ่มปรากฏให้เห็นทีละน้อย
ต้าเหริน! รีบกลับมาเถอะ!
หนานเยว่ให้ร้อนใจเป็นกำลัง
ทันใดนั้นเอง หนานเยว่ชะงักกึก ยกมือขยี้ตาแรง ๆ
นางใช่คิดถึงต้าเหรินมากเกินไปจนเห็นภาพหลอนหรือไม่?
?” หนานเยว่ละล่าละลักแทบไม่เป็นภาษา ตื่นเต้นยินดีสุดระงับ
“อา ข้าเอง” รอยยิ้มบนใบหน้าจั่วม่อขยายกว้างขึ้นอีก
หนานเยว่สะอื้นไห้ไม่หยุด ดวงตาคู่งามพร่าเลือนไปด้วยน้าตา
กงซุนชาเผชิญศึกหนักอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ในบรรดาคนทั้งหมด นับมันแบกรับภาระใหญ่หลวงที่สุด แต่ละวันต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนสะสางเรื่องราว ทุกเรื่องในม่ออวิ๋นไห่ล้วนส่งมารวมกันที่โต๊ะของมันเป็นกิจวัตร มันทราบกระจ่างแก่ใจ ความสามารถของมันอยู่ที่การนำทัพออกศึก ด้านอื่น ๆ แค่พอรับได้เท่านั้น
แต่นอกจากมัน ก็ไม่มีผู้ใดสามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้อีกแล้ว
ในเรื่องท
