ตลอดเส้นทางแห่งการเติบใหญ่ของมัน ทั้งคอยช่วยเหลือสนับสนุนมันอย่างสุดความสามารถ แม้ว่าผูเยาจะชมชอบหัวเราะเยาะและถากถางมันทุกฝีก้าวก็ตาม
สิบปี!
จั่วม่อกระซิบเบา ๆ ในใจ ยื่นมือเข้าหาป้ายศิลาสุสานโดยไม่รีรอลังเล
ป้ายสุสานทันใดนั้นปล่อยแรงต้านอันกล้าแข็งอย่างน่าตระหนก ควันดำหนาหนักทะลักทลายออกมา ม้วนกวาดไปทั่วบริเวณอย่างเร่งร้อน ปิด
กระบวนการนี้ดำเนินต่อไปตลอดทั้งวันทั้งคืน
ป้ายศิลาสุสานท้ายที่สุดก็ไม่อาจปลดปล่อยควันทมิฬออกมามากกว่านี้อีก สีดำของป้ายศิลาคล้ายจะอ่อนจางลงเล็กน้อย
มือของจั่วม่อในที่สุดก็สามารถยื่นไปสัมผัสถูกป้ายศิลาตรง ๆ
ความเย็นสายหนึ่งแล่นผ่านมาจากปลายนิ้ว ทันใดนั้นจั่วม่อรู้สึกถึงพลังอันไพศาลที่กระชากดึงมันเข้าสู่ป้ายศิลาสุสาน จั่วม่อไม่ต่อต้านแข็งขืน รู้สึกในสายตาพร่าเลือนวูบ จากนั้นสภาพรอบข้างพลันแปรเปลี่ยน
นี่เป็นโลกสีเทารกร้างว่างเปล่าที่ไม่มีจุดสิ้นสุดแห่งหนึ่ง
เห็นแท่นเซ่นสรวงบูชายัญตั้งเรียงรายเต็มพรืดอยู่ในแดนร้างอันกว้างใหญ่ กึ่งกลางแท่นบูชาแต่ละแท่นมีเสาหินต้นหนึ่ง บนเสาหินแต่ละต้นสลักเป็นรูปใบหน้าของคนผู้หนึ่ง บ้างอ้าปากกว้าง ใบหน้าถมึงทึง บ้างสง่างามน่าเกรงขาม บ้างดุร้ายกระหายเลือด บ้างยะเยียบเย็นชา… …
แต่ละใบหน้าสลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง ครอบคลุมไปด้วยพลังที่ไม่อาจบ่งบอกบรรยายชนิดหนึ่ง สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือทุกใบหน้าเหล่านั้นยังคงมีชีวิตอยู่ ดวงตาขอ
