ขาของซือตั้งแต่ช่วงหัวเข่าลงไปค่อยๆ สลายหายไป ราวกับว่ามีปากที่มองไม่เห็นค่อย ๆ กลืนกินร่างกายของซืออย่างช้า ๆ จั่วม่อทราบแน่แก่ใจ ชีวิตของซือดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้วจริง ๆ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
ต่อหน้าการทำลายล้างสมบูรณ์แบบที่ไม่อาจแก้ไขกลับกลายชนิดนี้กระทั่งจั่วม่อผู้มีพลังฝึกปรือด่านเทพยุทธ์ยังรู้สึกหวาดกลัวจับใจ
จั่วม่อในใจปวดร้าวยิ่ง
มันแม้ทราบแน่แก่ใจ ต่อให้เป็นยอดยุทธ์ที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานเพียงใด วันหนึ่งยังต้องลาโลกไป มันแม้ล่วงรู้ว่าซือมีชีวิตอยู่มานานนับหมื่นปี ปราศจากความห่วงหาอาวรณ์ต่อชีวิตอีก มีแต่ความสงบเป็นสุขพบเห็นโลกมามากพอแล้ว
แต่เหตุใดมันยังคงเศร้าเสียใจ??
?
มันใช่ยังมีความปรารถนาที่ยังไม่สำเร็จลุล่วงหรือไม่?
จั่วม่อไม่อาจทราบได้ แต่มันสามารถสัมผัสได้ชัดเจน ซือมีความรู้สึกลึกล้าอย่างสุดที่จะพรรณนาได้ต่อดินแดนแห่งนี้
บ้านเกิดเมืองนอน?
จั่วม่อครุ่นคิดอย่างเงียบงัน คำเหล่านี้ไม่คุ้นเคยสำหรับมัน
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร มันจะทุ่มเทเรี่ยวแรงกำลังทั้งหมดที่มี ช่วยให้ความปรารถนาสุดท้ายของซือสำเร็จลุล่วงให้จงได้
ซือเริ่มชี้แนะเคล็ดความสำคัญในการสร้างชีวิตจากความตายให้แก่จั่วม่อ จั่วม่อรับฟังอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นไม่นาน จั่วม่อรู้สึกว่ามันได้รับประโยชน์นับอเนกอนันต์ ระดับฝีมือทางด้านนี้ของซือเหนือล้ากว่าจั่วม่อมาก ทุกถ้อยคำจี้ถึงหลักใหญ่ใจความ จั่วม่อรับฟ
