ูกหนึ่ง จั่วม่อก้มหยิบขึ้นจากพื้น
“ลูกแก้วนี้ไม่เลว คุณภาพดีกว่าไข่มุกพลังงานความตายที่ข้าควบกลั่นเองเสียอีก” จั่วม่อประหลาดใจเล็กน้อย
ทันใดนั้นมันฉุกใจคิด จั่วม่อรีบนำดวงไฟวิญญาณออกมาจากแหวนมิติ
เงาร่างสตรีปรากฏขึ้นในลูกไฟวิญญาณ ร่างของนางดูมั่นคงกว่าแต่ก่อนมาก แม้ว่าโฉมหน้าของนางยังคงไม่ชัดเจนเท่าใด แต่จะอย่างไรยังดูดีกว่าเมื่อยามที่นางคล้ายสามารถกระจายหายไปได้ทุกเมื่ออยู่มาก
“ต้าเหริน!” นางย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อย คราครั้งนี้นางไม่ได้ใช้คำเรียกหาว่าปรมาจารย์ แต่เปลี่ยนเป็นต้าเหริน สื่อความหมายว่านางยินยอมศิโรราบโดยไม่มีเงื่อนไข
“ของสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อเจ้าหรือไม่?”
?”
“ขอบคุณต้าเหริน!” สตรีนางนั้นปิติยินดียิ่ง เปลวไฟกะพริบวูบ ส่วนหนึ่งยื่นยาวออกมารัดพันรอบลูกแก้วพลังงานความตายสีดำ
ลูกแก้วพลังงานความตายนี้มีระดับคุณภาพสูงล้าจริงดังว่า หลังจากกลืนกินลงไป เงาร่างสตรีก็ยิ่งชัดเจนกว่าเดิม องคาพยพบนใบหน้าเริ่มเป็นมองเห็นได้ถนัดชัดตามากขึ้น สตรีนางนี้มีรูปโฉมงามสะคราญ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสงบเยือกเย็นชนิดหนึ่ง
จั่วม่อหันไปกล่าวกับคณะอันธพาลร้านถิ่น “เดินทางต่อ ระมัดระวังให้มากไว้”
ไม่ต้องให้จั่วม่อกระตุ้นเตือน เหล่าเจ้าตัวเล็กก็ทราบดีว่าหนทางเบื้องหน้าย่อมมิใช่ดินแดนอันสงบสุข
ระหว่างทางพวกมันพบพานสัตว์ประหลาดเช่นนี้อีกสองสามชนิด ตัวประหลาดเหล่านี้มีฝีมือทางภาพมายาหลอนจิตสูงส่งยิ่ง แต่น่าเ
