” ทหารยันต์ทองคำดำทำท่าทางราวกับว่ามันหิวโหยแทบตายแล้ว
ไม่มีผู้ใดแยแสสนใจมัน
จั่วม่อเดินทางมาถึงจุดที่มันหยุดลงเมื่อครั้งที่แล้วอย่างรวดเร็วพลังงานความตายอันหนาแน่นเข้มข้น ในที่สุดเริ่มส่งผลคุกคามต่อทุกคน
กระบี่วงพระจันทร์ของสือผิ่นดีดตัวออกจากฝัก ดวงตาเรียวยาวบนใบหน้าน้อย ๆ อันเย็นชาทอประกายอำมหิต ทหารยันต์ทองคำดำกำหมัดจนลั่นเปรี๊ยะ ท่วงท่าสอดส่ายสายตาหาของรับประทานหยุดลงทันทีดวงตาหรี่แคบลง เหล่าเจ้าตัวเล็กที่เหลือตั้งท่าระวังป้องกัน
หากมีตัวประหลาดใดเสนอหน้าออกมาในยามนี้ เกรงว่าคงถูกรุมสับเป็นชิ้น ๆ ในชั่วพริบตา
ทุกคนเคยท่องทะยานผ่านห้วงความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดนานนับสิบปี มีประสบการณ์อย่างโชกโชน พลังงานความตายในสถานที่นี้หนาแน่นเข้มข้นเกินไป หากไม่มีสัตว์ประหลาดดุร้ายถือกำเนิดขึ้นที่นี่ก็แปลกไปแล้ว
เจ้าดำน้อยสองหนวดสัมผัสโบกสะบัดเร็วรี่
“ฮ่า! ในที่สุดก็จะได้เปิดทำการค้าเสียที! ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าได้แย่งชิงกับข้า!” ทหารยันต์ทองคำดำถูมือไปมาอย่างตื่นเต้นยินดี
สือผิ่นกระทั่งเปลือกตายังไม่ขยับ กระบี่วงพระจันทร์ในมือพลันหายวับไป
ปราณกระบี่สีเลือดสายหนึ่งฟาดฟันเข้าใส่พลังงานความตายที่อยู่เบื้องหน้ามัน
อืมม์?
สือผิ่นดวงตาทอประกายวูบ ทันใดนั้นมือข้างหนึ่งทำท่าดึงกลับ แล้วตวัดลง
เงาสีเทาสายหนึ่งพลันร่วงฟาดพื้นที่เบื้องหน้าพวกมัน มีรอยกระบี่วงพระจันทร์เจาะทะลวงร่างของมัน กระบี่สังหารวิญญาณร้อ
