เยือกออกมาด้วยตัวเอง ก้อนศิลายาวที่บิดตัวเป็นเกลียว เปลือกไม้ที่มีรอยไหม้ แต่สามารถลอยได้ด้วยตัวเอง… …
ซือตู๋พอมองดูคนอื่น โอย ทุกคนไฉนจริงจังถึงเพียงนี้! ดังนั้นมันรีบนำสิ่งของออกมาวางไว้ตรงหน้าอีกสองสามอย่าง ด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจอย่างสุดแสน การกระทำนี้เรียกสายตาเหยียดหยามจากคนที่เหลือทันที
“ท่านทั้งหลายร่ารวยนัก!” จั่วม่อหัวร่อกึกกึก
คนทั้งห้าหัวร่อเป็นเพื่อน แต่สีหน้าเจ็บปวดใจอย่างชัดเจน สมบัติเหล่านี้พวกมันไม่ทราบว่าทุ่มเทแรงกายแรงใจมากน้อยเท่าใด กว่าจะเก็บสะสมมาได้ถึงเพียงนี้ แต่พอนึกถึงการศึกอันยากลำบากที่กำลังจะอุบัติขึ้นความเจ็บปวดค่อยสลายคลาย ยังจะมีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของพวกมัน
? พวกมันหากกระทั่งชีวิตยังเอาไม่รอด สมบัติเหล่านี้ปล่อยไว้รังแต่จะตกอยู่ในมือของศัตรูเท่านั้น
“ปรมาจารย์ โปรดเลือกตามที่ท่านพอใจ!” ทั้งห้ากล่าวเป็นเสียงเดียว
จั่วม่อหัวร่อ อย่างไรก็ตาม มันต้องยอมรับว่าสิ่งเหล่านี้ช่วยเปิดหูเปิดตาให้แก่มันไม่น้อย วัตถุดิบความมืดซึ่งคนเหล่านี้เก็บสะสมไว้เป็นสิ่งที่เลิศล้าที่สุดในบรรดาวัตถุดิบความมืดทั้งหมด ผู้ที่อาจจะมีสมบัติสะสมที่เหนือล้ากว่านี้ เกรงว่ามีแต่กุ่ยจู่แห่งสุสานหยินเท่านั้น
แน่นอนว่าจั่วม่อย่อมไม่เกรงอกเกรงใจ
จั่วม่อมีสายตาอันเผ็ดร้อนเจนจัด มันแม้ไม่รู้จักชื่อของวัตถุดิบเหล่านี้แต่เมื่อถืออยู่ในมือ มันจะล่วงรู้ทั้งคุณสมบัติและประโยชน์ใช้สอยทันทีเมื่อผสา
