ภายในมิติของแหวนเปี่ยมล้นสมบูรณ์ เหมาะสำหรับการพักรักษาตัว
บรรดาเจ้าตัวเล็กชมชอบพักผ่อนอยู่ภายใน
ทหารยันต์ทองคำดำเมื่อถูกปลุกให้ตื่น ก็ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ส่งเสียงพึมพำกึ่งละเมอ “งืม …พี่…หญ่าย… …อย่าหลอกข้า ถึงเวลารับประทานแล้วหรือไม่?”
ในถ้อยคำทั้งหมด คำเดียวที่ทหารยันต์ทองคำดำออกเสียงได้ชัดถ้อยชัดคำ คือคำว่า ‘รับประทาน’
ทารกหมอกวิญญาณลอยออกมาจากลัญจกรตาหมอก มันหาวหวอดๆ ปล่อยให้ฟองหมอกขาวผุดพลุ่งออกมา จากนั้นขยี้ตาร้องทักทายว่า “จู่เหริน!”
สือผิ่นและหยางกวงเหินทะยานออกมาพร้อมกัน สื่อผิ่นดูดุร้ายอำมหิตตลอดเวลา ส่วนหยางกวงเคอะเขินเอียงอายตามปกติ
“เตรียมพร้อมต่อสู้!” จั่วม่อบอกต่อพวกมันทางจิต
สือผิ่นพลันคึกคักขึ้นอักโข ดวงตาน้อย ๆ ถลึงกว้าง มือกระชับดาบโค้งคู่ใจ ปรารถนาจะโถมออกไปเข่นฆ่าในบัดดล
ทารกหมอกวิญญาณตื่นเต็มตาทันที หยางกวงเริ่มเตรียมความพร้อม
มีเพียงทหารยันต์ทองคำดำ ที่กระทั่งดวงตายังไม่ยอมลืม ส่งเสียงละเมอว่า “ง่วงยิ่งนัก… …พวกเจ้าไปกันก่อนเลย… ….”
ทหารยันต์ทองคำดำซึ่งมีทีท่าว่าจะลืมตาไม่ขึ้น พลันเผ่นผึงขึ้นทันทีใบหน้ามีวี่แววง่วงงุนงัวเงียเสียที่ไหน! มันตบอกปังปัง กล่าวอย่างชอบธรรม “พี่ใหญ่ ท่านว่าอะไร! เกิดมาเพื่อต่อสู้! มีแต่การต่อสู้ จึงเป็นความหมายในการคงอยู่ของข้า! พี่ใหญ่ ท่านเพียงแค่ชมดูก็พอ รอดูข้าทุบตีพวกมันราวกับสุนัขข้างถนน!”
ใบหน้ามันบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด จากน
