หนักเกินไปเห็นหรือไม่ วันนี้ถึงกับแข้งขาอ่อนปวกเปียกไปหมด!”
ใครบางคนตะโกนหยอกเย้า เรียกเสียงหัวร่อครืนใหญ่ คนในชุดคลุมสร้างแรงกดดันให้แก่พวกมันรุนแรงเกินไป ยามนี้พอได้ผ่อนคลาย ทุกผู้คนรู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้าง
ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นกลุ่มหมอกสีเทาที่แผ่กระจายไปใต้ฝ่าเท้าของพวกมันอย่างเงียบเชียบ
“อืมม์?”
ตุบ ตุบ!
ทุกคนทยอยล้มคว่าลงแทบจะพร้อมกัน เหมือนแผ่นกระดานล้มกลุ่มหนึ่ง ใบหน้าขาวซีดดุจคนตาย ร่างแข็งเกร็งราวกับท่อนเหล็ก
ธูปหอมมอมวิญญาณอันร้ายกาจนัก!
จั่วม่อแม้โคจรพลังปิดกั้นจมูกปาก ยังรู้สึกร่างกายชาซ่านอยู่บ้างหมอกสีเทาพยายามแทรกซึมเข้าไปทางผิวหนังของมัน แต่แล้วในเวลานี้เอง ลูกปัดสีทองที่มันสร้างขึ้นจากครั้งก่อนพลันค้นพบการรุกรานจากภายนอก อักขระเทพสุริยันบนพื้นผิวของลูกปัดสีทองเปล่งแสงสว่างวาบกระแสเปลวสุริยะสายหนึ่งกวาดผ่านร่างกายของจั่วม่อในบัดดล
ทุกที่ที่มันกวาดผ่าน หมอกสีเทาพลันลุกวาบ ถูกแผดเผาหายไปสิ้น
จั่วม่อแสร้งทำเป็นถูกพิษ ล้มคว่าลงไปเช่นกัน พร้อมกันนั้นก็ลอบปลุกบรรดาเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในแหวนของมัน แหวนมิติของจั่วม่อทำการหลอมสร้างขึ้นใหม่ วัตถุดิบมากมายที่พวกมันพบเจอในห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเขตถูกเสริมเข้าไปในกระบวนการหลอมสร้างใหม่ ในเวลานี้พื้นที่ภายในแหวนใหญ่โตมโหฬารยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น จั่วม่อยังนำเศษไม้ที่ใช้ในการสร้างโลงไม้เทพอันมหัศจรรย์เหล่านั้นใส่ลงไปด้วย ช่วยให้พลังชีวิต
