คำของจั่วม่อ ไม่นานนักกระดูกขาวทั้งชิ้นก็ปกคลุมด้วยชั้นเปลวไฟสีเขียวน่าสยดสยอง หมิงหงบนหน้าผากปรากฏเม็ดเหงื่อเล็ก ๆชั้นหนึ่ง
“อย่าหยุด” จั่วม่อตวาดเสียงเบาต่า “ตั้งสมาธิให้ดี เพ่งความสนใจไปที่การควบคุมเปลวไฟ พยายามให้เปลวไฟซึมซาบเข้าไปภายในกระดูกให้มากที่สุด”
หมิงหงกัดฟันแน่น ยังคงยืนหยัดต่อไป ฝืนบังคับตัวเองควบคุมเปลวไฟวิญญาณ เพียงชั่วอึดใจถัดมา ทั่วร่างก็ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ
แต่มันยังคงฝืนทนต่อไปโดยไม่ปริปากบ่น
กระดูกสีเขียวซีดเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ค่อย ๆ กลายเป็นโปร่งใส
จั่วม่อชี้แนะหมิงหง และทุกผู้คนก็รับฟังไปพร้อมกัน ทำอย่างไรจึงจะเชื่อมต่อไฟวิญญาณเข้ากับค่ายกล ทำอย่างไรจึงจะควบคุมเปลวไฟวิญญาณได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
“ไม่เลว!”
หมิงหงกระแทกนั่งลงกับพื้น ไม่อาจขยับตัวได้แม้แต่ปลายนิ้ว แต่สีหน้าทอแววปลาบปลื้มยินดีอย่างปิดไม่มิด เห็นกระดูกโปร่งใสที่มีสีเขียวจาง ๆ ท่อนหนึ่งอยู่ในมือของจั่วม่อ
“ที่ยังมีสีเขียว เป็นเพราะว่าเปลวไฟวิญญาณของเจ้ายังไม่บริสุทธิ์พอ” จั่วม่อประเมินค่า
เหล่าผู้คนที่เฝ้าดูภาพเหตุการณ์นี้พากันลิงโลดยินดี ที่แท้การหลอมสร้างเป็นเช่นนี้เอง!
จั่วม่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาเหล่านี้ พลันโบกมือ “ผู้ที่มีไฟวิญญาณแล้วให้เริ่มกลั่นเกลาไฟวิญญาณของเจ้า ผู้ที่ยังไม่มี ไปหาไฟวิญญาณมา”
