ทิศทาง รวมตัวกันเป็นสายธารใหญ่ มุ่งตรงไปยังหยดน้าสีทองอย่างไม่ขาดสาย
หยดน้าสีทองจางๆ ถูกปกคลุมด้วยเส้นสายสีแดงอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานเส้นสีแดงเหล่านั้นก็ละลายหลอมรวมเข้าไปในหยดน้าสีทอง หยดน้าสีทองจางๆ แปรเปลี่ยนเป็นหยดทองคำเข้มข้นที่ย้อมด้วยสีแดง
เมื่อหลุดพ้นจากการบ่อนทำลายอย่างไม่เคยหยุดพักของกระแสเปลวสุริยะ ทั่วร่างของจั่วม่อรู้สึกเบาสบาย ความรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก นับว่าปลอดโปร่งผ่อนคลายจนบอกไม่ถูก
หยดน้าสีทองปนแดงหมุนคว้างอย่างเร่งร้อน ปรากฏเปลวไฟลุกไหม้อยู่บนพื้นผิวราวกับดวงอาทิตย์น้อย ๆ จากนั้นแทรกเข้าไปในเลือดเนื้อของจั่วม่อ จั่วม่อดวงตาทอประกายวาบ พลันอ้าปากขึ้นอีกครั้ง ดูดกลืนอักขระเทพสุริยันที่ลอยอยู่ตรงหน้าเข้าไปจนหมดสิ้น
เป็นไปตามที่คาดคิดเอาไว้!
จั่วม่อบังเกิดความนับถือเลื่อมใสนักรบสัญลักษณ์ศึกแห่งเผ่าเทพสุริยันที่ไม่ทราบนามอย่างสุดหัวใจ ช่างกล้าแกร่งเกรียงไกรนัก! แม้ว่ากระแสเปลวสุริยะภายในร่างจั่วม่อจะหลงเหลืออยู่ไม่มากนัก แต่อาศัยเพียงอักขระเทพจากกระดูกขาเพียงท่อนเดียว กลับสามารถปิดผนึกกระแสเปลวสุริยะเหล่านี้เอาไว้อย่างหมดจด นักรบสัญลักษณ์ศึกแห่งเผ่าเทพสุริยันผู้นี้ยามที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ทราบว่ามีพลังฝีมือสูงล้าเทียมฟ้าถึงระดับใด!
จั่วม่อผุดลุกขึ้นยืน มันรู้สึกร่างเบาสบายดั่งขนนก!
สิบปี!
สิบปีเต็ม!
ความรู้สึกเบาสบายที่ไม่ได้พบเจอมาเป็นเวลานาน ทำให้มันสุขสำราญใ
