ท่านปรมาจารย์!” องครักษ์รีบค้อมกายคารวะต่อจั่วม่อ
“เราจะไปยังทะเลหมื่นสระเดือด”
“ขอรับ!” องครักษ์รีบจัดเตรียมรถม้าโครงกระดูก
ระหว่างที่อยู่บนรถม้า จั่วม่อสอบถามถึงเรื่องทั่วไปโดยไม่ตั้งใจ “การหลอมกลั่นกระดูกผลึกเป็นอย่างไรบ้าง??”
?” จั่วม่อแปลกใจเล็กน้อย
“ผู้น้อยก็ไม่ทราบชัด” องครักษ์สั่นศีรษะ
จั่วม่อขบคิดอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นกล่าวว่า “เช่นนั้นลองไปดูว่าพวกมันหลอมกลั่นกระดูกผลึกอย่างไรเสียก่อน” มันต้องการผลึกกระดูกจำนวนมากเพื่อหลอมสร้างยุทธภัณฑ์เทพให้แก่กุ่ยจู่ หากผลึกกระดูกมีไม่พอ ก็ยากจะหลอมสร้างในขั้นตอนต่อไป มันในเมื่อรับปากแล้ว มิหนำซ้ายังได้รับประโยชน์จากกุ่ยจู่ไม่น้อย จั่วม่อไม่ต้องการให้มีข้อผิดพลาดใด
“เข้าใจแล้วขอรับ!” องครักษ์สุ้มเสียงแฝงแววเคารพนบนอบ มันติดตามกุ่ยจู่นานปี นับว่าพบเห็นผู้ที่เรียกว่าปรมาจารย์มาไม่น้อย โดยไม่ต้องเอ่ยระดับฝีมือของพวกมัน เหล่าคนที่เรียกว่าปรมาจารย์แทบทุกคนล้วนมีจมูกชี้ชันขึ้นฟ้า ทั้งเย่อหยิ่งจองหองถึงที่สุด มันเพิ่งจะเคยพบพานปรมาจารย์ท่านนี้เอง ที่มีอัธยาศัยอันดี ทั้งไม่ถือตัว สนทนาปราศัยได้โดยสะดวกใจ
รถม้ากระดูกเปลี่ยนทิศทางทันที พุ่งตรงไปอีกทางหนึ่ง
รถม้ากระดูกแล่นเร็วยิ่ง เห็นทิวเขากระดูกข้างทางผ่านตาเป็นภาพพร่าเลือน กลิ่นกำมะถันในอากาศฉุนกึกขึ้นทุกขณะ บางครั้งอาจมองเห็นเปลวไฟจากหินหลอมเหลวสีแดงฉานปะทุอยู่ในหุบเขา สะเก็ดไฟแลบลั่นเป็นทางยาว
