ย “ในนามของทวอปาอวี้กับพวก ขอท่านปรมาจารย์โปรดให้อภัยพวกเราด้วย”
จั่วม่อเพ่งตามองอีกฝ่าย พลางกล่าว “เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเกรงอกเกรงใจเกินไป!”
“ฟังว่าใต้เท้ากำลังเสาะหาไม้แกร่งวิญญาณหยินรัตติกาลกระมัง” ผีดิบชุดดำสุ้มเสียงยังคงแหบพร่าระคายหูดุจเดิม “ไม้แกร่งวิญญาณหยินรัตติกาลห้าชิ้นนี้ถือว่าแทนคำขออภัยจากใจจริงของพวกเรา นอกจากนี้ข้าคิดขอให้ท่านปรมาจารย์หลอมสร้างยุทธภัณฑ์เทพให้เรา ข้อเสนอของเราจะไม่ด้อยกว่าวังที่ราบน้าแข็งแดนเหนือ”
จู้หนานเยวี่ยกับหลานปิงหน้าขาวเผือดไร้สีเลือด
“ฟังว่าท่านปรมาจารย์ยังมีความสนใจในศาสตร์วิชาหลอมสร้างซากอสุภะ บ่อน้าพลังงานความตายของผู้พิทักษ์สุสานหยินเรานับว่าล้าเลิศที่สุดในแดนดิน” เฮยอู๋เมื่อเอ่ยปาก บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยือกลงทันควัน บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยพลังหยิน
“บ่อน้าพลังงานความตาย!” จั่วม่อหัวใจโลดขึ้น
“เอ่ยถึงการสั่งสมความมั่งคั่ง ผู้พิทักษ์สุสานหยินเราไม่อาจเทียบได้กับผู้อื่น แต่หากเป็นเรื่องของพลังงานความตายและวัตถุดิบความมืด ผู้ที่เหนือกว่าผู้พิทักษ์สุสานหยินเกรงว่ามีอยู่ไม่มากนัก” สุ้มเสียงลี้ลับชั่วร้ายของเฮยอู๋เต็มไปด้วยแรงดึงดูดใจ“ผู้อาวุโส… …” หลานปิงอดร้องเรียกไม่ได้ ในเวลานี้เอง กลิ่นอายลี้ลับสุดยะเยียบขุมหนึ่งพลันม้วนกวาดมาที่นาง นางแตกตื่นลนลานจนไม่อาจกล่าววาจาสืบต่อ
จั่วม่อไม่แยแสสนใจหลานปิง มันไม่สนใจว่าทำการค้า
