นชมความรวบรัดชัดเจนของจั่วม่อ มันกล่าวชมเชยด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “ประเสริฐ”
“เหล่าต้า สมควรเชือดพวกมันทิ้งหรือไม่?”
จั่วม่อลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ มันในที่สุดก็ดูดซับไม้แกร่งวิญญาณหยินรัตติกาลที่มีอยู่ในครอบครองจนหมดสิ้น ร่างกายของมันฟื้นฟูถึงระดับที่สิบเอ็ด กล่าวได้ว่าทุเลาไปเกือบหนึ่งในสามแล้ว ระดับความคืบหน้าเช่นนี้ทำให้จั่วม่อพึงพอใจไม่น้อย
มันเงยหน้ามองขึ้นไปยังท้องฟ้าดำมืดที่ด้านนอก
เหนือหมื่นสุสานแห่งดินแดนแห่งความมืดไม่เคยมีดวงอาทิตย์ฉายแสง สถานที่นี้เปี่ยมล้นไปด้วยพลังแห่งความตาย ไม่มีร่องรอยของต้นไม้ใบหญ้าให้เห็น แต่กลับมีกระดูกขาวโพลนอยู่ทั่วทุกแห่งหน แม่น้าดำเข้มดุจหมึก บนภูเขาที่มองเห็นอยู่ในสายตาล้วนปกคลุมไปด้วยสุสานนับไม่ถ้วน
ชิงเสี่ยวไม่ชมชอบสถานที่นี้ มันชมชอบที่ที่มีแสงแดดสดใสจัดจ้าชมชอบต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี กลุ่มคนตระกูลหวูก็ไม่ชมชอบสถานที่นี้พลังความมืดที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย
ทว่าจั่วม่อชมชอบสถานที่นี้เป็นอย่างยิ่ง เนื่องเพราะมันพบว่าพลังงานความตายที่นี่มีประโยชน์มากต่อเหวยเสิ้ง อากุ่ยและคนอื่น ๆ
มันเดินออกจากห้อง
ชิงเสี่ยวกำลังสั่งสอนวิชาฝีมือให้แก่กลุ่มคนตระกูลหวู ผู้พิทักษ์สุสานหยินปฏิบัติต่อพวกมันด้วยความสุภาพนอบน้อม ไม่ว่าต้องการอันใดล้วนจัดหามาให้พร้อมสรรพ เหล่าผู้พิทักษ์สุสานหยินโดยทั่วไปแล้วไม่ได้มีนิสัยใจคอโหดร้ายกระหายเลือดเช่นทวอปาอวี้ นี่ทำให้ทุก
