กันโถมเข้ามาทันที พวกมันวิ่งวนรอบกายจั่วม่อ รบเร้าพัวพันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพากันยกขบวนออกจากห้อง
ที่ลานกว้างของตำหนักเจ้าเมือง ชิงเสี่ยวกำลังสอนวิชาให้แก่คนหนุ่มสาวทั้งสิบของตระกูลหวู
“ต้าเหริน!” ผู้เฒ่าหวูพอเห็นจั่วม่อเดินออกมา รีบตรงเข้ารับหน้า
จั่วม่อโบกมือห้ามปราม ทำท่าบอกใบ้ว่ามันคิดชมดูด้วยตัวเอง
ลูกหลานตระกูลหวูทั้งสิบมองดูชิงเสี่ยวอย่างครั่นคร้ามยำเกรง ข่าวการสำแดงฝีมือของชิงเสี่ยวแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหวูเกอตั้งแต่แรก ไม่มีผู้ใดไม่ทราบเรื่อง
จั่วม่อทางหนึ่งสำแดงกระบวนท่าเคล็ดวิชา ทางหนึ่งอรรถาธิบายไปด้วย
ศิษย์ตระกูลหวูทั้งสิบใจจดใจจ่ออย่างเต็มที่ ด้วยเกรงว่าจะพลาดคำใดไป พวกมันพบว่า ‘เคล็ดวิชาเทพหวูเกอ’ ซึ่งต้าเหรินกำลังเอ่ยถึง ไม่เหมือนกับสิ่งที่พวกมันฝึกปรือมาชั่วชีวิต
หรือว่าต้าเหรินเคยฝึกปรือ ‘เคล็ดวิชาเทพหวูเกอ’ มาก่อน?
ผู้เฒ่าหวูกลับยืนตะลึงลานอยู่กับที่ ในตระกูลหวูเวลานี้ ไม่มีผู้ใดฝึกปรือ ‘เคล็ดวิชาเทพหวูเกอ’ ยาวนานไปกว่ามัน นับตั้งแต่ประมุขตระกูลหวูซึ่งเป็นผู้คิดค้น ‘เคล็ดวิชาเทพหวูเกอ’ ล่วงลับไป ผู้เฒ่าหวูนับเป็นผู้ที่แตกฉาน ‘เคล็ดวิชาเทพหวูเกอ’ มากที่สุดในตระกูล
คำอธิบายของต้าเหรินดังก้องอยู่ในสองหู คล้ายเปิดโลกใบใหม่ให้แก่มัน หลายแห่งที่เคยงุนงงสงสัยพลันกระจ่างชัดขึ้นมา มันลิงโลดยินดีแทบคลุ้มคลั่ง แต่ไม่กล้าละความสนใจแม้แต่น้อย คอยเงี่ยหูฟังทุกถ้อยคำอย่างระมัดระวั
