เหมือนเช่นทุกครั้ง อาหมานนั่งซุ่มอย่างเงียบเชียบ เฝ้ารอคอยการปรากฏตัวของสิ่งที่สามารถเป็นเหยื่อของมัน
ร่างของมันจมอยู่ในบึงโคลน มีเพียงส่วนศีรษะที่โผล่พ้นออกมาจากพื้นผิวโคลน แต่มันก็ซ่อนใบหน้าอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบ ในบึงหานหมิง (มืดมิดยะเยียบ) แห่งนี้ มักมีสัตว์ปิศาจแปลก
ครืด ครืด ครืด!
อาหมานขมวดคิ้ว เสียงประหลาดนี้มันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
มันใจหายวาบ หรือว่ามีสัตว์ปิศาจร้ายกาจจากส่วนลึกของบึงหานหมิงหลุดออกมาภายนอก?
สุ้มเสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันก็ยิ่งหวาดวิตกมากขึ้นทุกขณะ เสียงนั้นดังมาจากดงไม้ที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก มันจ้องเขม็งไปยังดงไม้ด้านนั้นเผลอกลั้นหายใจอย่างลืมตัว ยามนี้มันไม่พยายามหลบหนีจากไป นั่นเป็นพฤติการณ์ที่โง่เขลาเบาปัญญาที่สุด เสียงนั้นเมื่อได้ยินถนัดชัดเจนถึงเพียงนี้ หมายความว่าสัตว์ร้ายนั้นอยู่ในระยะใกล้มากแล้ว การซ่อนตัวอยู่ในบึงโคลนอย่างที่มันถนัด จึงจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด
ทันใดนั้นเอง เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏตัวออกมาจากดงไม้ มันถึงกับตกตะลึงพรึงเพริด
ผู้คน!
นั่นเป็นคนผู้หนึ่ง!
หรือจะกล่าวให้ถูกต้อง นั่นเป็นบุรุษผมขาวราวหิมะผู้หนึ่ง ปรากฏกายออกมาจากดงไม้หนาทึบ คนผู้นั้นพาดเชือกหนาหลายเส้นไว้บนบ่าเชือกหยาบหนาเหล่านั้นล้วนขึงตึง ปลายอีกด้านหนึ่งยังคงซ่อนอยู่ในดงไม้ดูท่าคนผู้นี้กำลังใช้เชือกเหล่านี้ฉุดลากอะไรบางอย่าง
บุรุษผมขาวเดินบนพื้นโคลนราวกับเดินบนที่รา
