นกโง่สายตางุนงง เหม่อมองจั่วม่อซึ่งผมเผ้ากลายเป็นขาวโพลนดุจหิมะอยู่เป็นนาน ทันใดนั้นนางเปล่งเสียงร่าไห้คร่าครวญปานจะขาดใจสำเนียงแห่งวิหคเต็มไปด้วยความเศร้าสลดหดหู่!
นางยังคงจดจำได้ เด็กหนุ่มในบ้านน้อยอันเปลี่ยวร้างบนภูเขา ซึ่งวันๆ เอาแต่นั่งนับจิงสือทุกชิ้นไม่เคยขาด ยังคงจดจำได้ว่านางเคยแบกร่างที่ไม่ได้สติของเด็กหนุ่มผอมกะหร่อง ตะเกียกตะกายหลบหนีจากหน้าประตูใหญ่พรรคอัจฉริยะปราณอย่างไม่คิดชีวิต ยังคงจดจำได้ว่านางแอบมองลอดช่องว่างของขนปีกของนาง ในตอนที่เด็กหนุ่มซึ่งปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใช้เคล็ดเมฆฝนหล่นรินปกปิดส่วนสำคัญของมันเอาไว้ ยังคงจดจำได้แม่นยำ ถึงบุคคลที่บุกบั่นข้ามแม่น้าขุนเขา เข่นฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วนเพื่อตามหานาง แต่หลังจากหานางพบในแดนลับที่เพิ่งเกิดใหม่ ก็ชี้หน้าด่าทอนางเป็นการใหญ่… …
นางเข้าใจว่านางแข็งแกร่งขึ้นมาก เข้าใจว่านางสามารถปกป้องคุ้มครองมันได้แล้ว เช่นเดียวกันกับบนเขาสุญตาเมื่อครั้งกระโน้น … …
แต่ไฉนยังคงเป็นเช่นนี้… …
น้าตาหลั่งรินลงมาจากดวงตานาง บทเพลงวิหคยิ่งปวดร้าวจับใจ
นางสยายปีกกว้าง เปลวไฟหนาแน่นพวยพุ่งขึ้นไปถึงชั้นฟ้า โชติช่วงสว่างไสวไปทั่วที่ราบภาคกลางซึ่งกำลังจะล่มสลาย!
นกโง่กลับบังเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในช่วงเวลานี้ จั่วม่อทั้งประหลาดใจ ทั้งปลาบปลื้มยินดีอย่างบอกไม่ถูก!
อาณาจักรนี้กำลังจะพินาศดับสูญ!
จั่วม่อไม่รีรอลังเลอีกต่อไป เปลวไฟสีทองลุกวาบขึ้นรอบก
