าย ปกคลุมพวกเหวยเสิ้ง ชิงเสี่ยวและเหล่าเจ้าตัวเล็กไว้ภายใน มันร้องตวาดคำ “นกโง่!”
นกโง่ท่ามกลางเปลวเพลิงเมื่อได้ยินเสียงตวาดของจั่วม่อ พลันย่อตัวลง
“ไป!” จั่วม่อพาทุกคนเหินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
นกโง่เปล่งเสียงร้องแหลม โบกสะบัดปีกที่ปกคลุมด้วยเปลวไฟ ไล่ตามจั่วม่อไปติด ๆ
จั่วม่อในที่สุดค่อยมองเห็นรูปโฉมของนกโง่ชัดตา หางยาวของนางคล้ายแพรไหม ขนนกดุจดั่งสร้างขึ้นจากเปลวไฟ นางเมื่อเหินบิน ก็ทิ้งสะเก็ดไฟไว้เบื้องหลังเป็นทางยาว
ถ้อยคำหนึ่งวาบขึ้นใจจั่วม่อดุจสายฟ้าฟาด
เฟิ่งหวง! (นกฟินิกซ์)
เป็นเฟิ่งหวงที่แท้จริง!เสียงหัวร่อดังกระหึ่มไปทั่วฟ้า
หลังจากที่พวกจั่วม่อหายลับไปในรอยแยกบนท้องฟ้า ร่างหนึ่งปีนขึ้นจากหลุม กลับเป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งเทียนหวน
มันเงยหน้ามองท้องฟ้า ทั่วแผ่นฟ้าแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน เปลวไฟพร่างพรมลงมาดุจห่าฝน สีหน้าของมันเลวร้ายยิ่ง ทรวงอกยุบเข้าไปเกือบทั้งหมด
มันหัวร่ออย่างขมขื่น ชีวิตของมันจบสิ้นไปแล้ว หมัดสุดท้ายของจั่วม่อทำลายพลังทั้งหมดของมันอย่างสิ้นเชิง เหตุที่มันยังคงลุกขึ้นมาได้ ก็เพียงเพราะลมหายใจอึดสุดท้ายเท่านั้น
มันสามารถตายได้ แต่เทียนหวนไม่สามารถ!
มันรวมรวบพลังน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในกาย ทะยานร่างไปในอีกทิศทางหนึ่ง เปลวไฟจากฟากฟ้าตกใส่ร่างมัน แต่ผู้อาวุโสสูงสุดคล้ายไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย
ชั่วครู่ให้หลัง สีหน้าค่อยทอแววปิติยินดี
หาพบแล้ว!
